🪶Ураджэнка Гродзеншчыны, беларуская паэтка, якая напісала свой першы верш у трэцім класе і сябравала з Максімам Танкам
🧸 15 траўня 1916 года ў вёсцы Заполле (сёння 🪽 Навагрудскі раён Гродзенскай вобласці) нарадзілася Ніна Тарас (сапраўднае прозвішча — Жданук).
📚 Пачатковую адукацыю атрымала ад бацькі, а пасля пачатку працы сельскай школы — трапіла ў другую клясу, дзе вучылі толькі па-польску.
📝 Першы верш «Пастушка» напісала ў трэцяй клясе. Дырэктар школы і бацька вырашылі, што дзяўчыну трэба накіраваць у гімназію.
🔫 У 1930 годзе паступіла ў Навагрудскую беларускую гімназію, у тым жа годзе далучылася да падпольнай камсамольскай ячэйкі. Пасля яе закрыцця пераехала ў Вільню, дзе працягнула навучанне ў беларускай гімназіі, дзе пазнаёмілася з Максімам Танкам. Па яго просьбе перадала верш у газету «Наша воля», дзе ўпершыню была надрукавана — «Яшчэ, веру, ты, вёска, устанеш…».
📖 Пасля заканчэння гімназіі не змагла паступіць ва ўніверсітэт з-за цяжкага матэрыяльнага становішча ў сям’і. Жыла ў Вільні, шукала працу, а таксама рыхтавалася да паступлення на філалагічны факультэт. Працавала ў парніках, кватэра, у якой жыла, стала явачнай для падпольшчыкаў.
У 1937 годзе вярнулася дахаты, каб наведаць цяжкахворую сястру. Пасля яе смерці ў Вільню не вярнулася — пачаліся арышты беларускіх дзеячоў у міжваеннай Польшчы.
🦁 У 1938 годзе выйшла замуж за Янку Федаровіча і пераехала ў Ліду.
У 1940 годзе выйшаў першы зборнік «На ўсход ідучы», Ніну Тарас прынялі ў Саюз беларускіх пісьменнікаў.
🔫 Падчас вайны была сувязной у партызанскіх атрадах, дом у Лідзе выкарыстоўваўся як явачная кватэра. Пасля яго спалення страціла ўсе свае рукапісы і кнігі.
🇧🇾 Пасля вайны пераехала ў Мінск.
👍 У пасляваенныя гады пісала і выдавала вершы і аповесці.
🤩 Памерла 12 снежня 2006 года.
З Навагрудскай гары
Адаму Міцкевічу
Выйдзі і глянь з Навагрудскай гары
Колькі дарог пралягло удалеч!
Меркнуць адны у туманным бары,
Другія імчацца за ўзгоркаў хвалі.
Тая вядзе ў Налібоцкі гушчар,
Гэтая нікне ў зялёнай Рутцы…
Якою ж дарогай вандроўкі - пясняр
Пайшоў, каб ніколі назад не вярнуцца?
Яму пазіралі сасонкі услед,
Ківалі галовамі сумна таполі,
І слалі яму на чужыну прывет
Кожная траўка, былінка ў полі.
Тужылі бярозкі пяшчотна па ім,
Дубы галасілі ў зімовую замець,
І плакала скрытна каліна ў гаі
У дождж-непагоду жывымі слязамі.
Дрыжалі асіны кожным лістком,
Над Свіцяззю вербы рукі ламалі…
А толькі ўсе тыя маўчалі маўчком,
Якія паэта з Радзімы прагналі.
