Өлкән генә йәштәге Мәрйәм апай һөйләгәйне күрәҙәсегә барыу тарихын. Йәш сағында була уның менән был хәл. Иптәш ҡыҙына эйәреп, ҡыҙыҡ күреп сығып китә ул күрәҙәсегә. Белеп әйтәме ҡулға ҡарап һөйләп торған яҙмыш юраусы, әллә түгелме, ләкин ҡыҙ уның юрауҙарын тыңлағас, ҡайҙан барҙым тигән көнгә төшә. – Оҙон, матур, бай тормош юлы көтә. Ике фатирың, машинаң булыр. Ләкин ғүмереңдең уртаһында һине бик ҡаты һынау көтә. Шуға әҙер бул, – ти күрәҙәсе ҡыҙға. Тәүҙә әллә ни иғтибар итмәһә лә, ваҡыты -ваҡыты менән күрәҙәсенең әйткәне күңелен тырнап хәтеренә төшөп ала. Уҡып, һөнәр ала, тормошҡа сыға, балалары бер-бер артлы тыуа. Барыһы да ыңғай, бер ниндәй ҡытыршылыҡ һиҙелмәй. “Күрәҙәсе әйткән , ҡаты һынау ҡасан килер һуң?” тигән уй ғына уға тынғы бирмәй. Урта йәш яҡынлашҡан һайын күңеле тынысһыҙлана бара. Һәм ул көн килә. тормош иптәше 40 йәше тулыр тулмаҫтан һәләк булып ҡуя. “Һәр ваҡыт ҡаты һынау көтөп йөрөп, әллә үҙемә шулай ауыр тормош юраныммы икән?” тип Мәрйәм апай хәҙер үҙен битәрләй. – Ҡыҙыҡ