Ни өсөндөр гонаһынан ҡурҡмай кешеләр төрлө сихыр менән шөғөлләнеүен туҡтамай. Интернетты асһаң да сихырҙың – ниндәйе генә юҡ, барыһына ла өйрәтәләр. Ярай, йәш ҡыҙҙар егет ҡаратам тип хыялланһа. Аңлайым – йәшлек йүләрлеге.
Үткән яҙ тупһамда берсә энә, берсә тупраҡ эҙҙәре, аңлайышһыҙ йөн – сәстәр таба башланым. Тәүҙә иғтибар итмәнем. Тик инә торған ерҙәге балаҫ аҫтынан төйөнсөкләнгән ҡара еп табып алғас, йәнем көйҙө. Кемдер юрамал эшләгәне аңлашыла бит инде. Оҙаҡ аптырана торған кеше түгелмен. Төрлө ҡурҡыныс йылан һүрәттәрен, аңлашылмаған тамғаларҙы ҡаты ҡағыҙға баҫтырып алдым да, тупһаның эргәһенә матур итеп йәбештереп ҡуйҙым. Үҙемдең ҡараған һайын, әй көлкөм килә! Ирем: “Һинең ҡыйыҡ китә башланымы әллә, бисәкәй?”-тип аптырап ҡуйҙы. “Сихырсы тотам”,-тейем уға эре генә. Ирем ҡатындарҙың һүҙ бутҡаһын, ғәйбәтен яратмай: һорашманы ла, ҡул һелтәп кенә ҡуйҙы.
Һөҙөмтәһен оҙаҡ көтөргә тура килмәне. Бер көн күршем килеп инде. Иллене үткән ҡатын ул. Сәй эсергә саҡырһам – ултырмай. “Асыҡтан асыҡ һөйләшәйек тә ҡуяйыҡ. Мин һиңә көнләшеп (һинең ирең дә бар, аҡсағыҙ ҙа күп, етеш йәшәйһегеҙ, балаларығыҙ ҙа бик яҡшы урынлашты), һиңә сихыр ебәргәйнем. Һин дә миңә ҡаршы ҡара эш эшләгәнһең. Ҡаҙ бәпкәләрем берәм - һәрәм үлә башланы, бөгөн быҙауым ауырып тора. Үҙем төн йоҡоларын оноттом. Әйҙә, үҙ - ара һуғышты туҡтатайыҡ. Мин һине сихырламайым бүтән, ә һин минән сихырыңды ал!”,-ти был миңә. Мин өндәшмәй тик ултырғас, теге сығып китте. Көлөп – сәсәп үлә генә яҙҙым! Шулай ҙа күршем йәл булып китте. Урамда күрҙем дә: “Сихырымды алдым кире. Артабан тормошоңда барыһы ла яҡшы булыр”,-тинем. Тегенең йөҙө яҡтырып китте. Үҙемә оҡшаған һүрәттәремде тупһанан алырға тура килде. Ташларға йәлләп, келәткә индереп элеп ҡуйҙым. Кем белә, бәлки, тағы кәрәктәре тейер.
Гүзәл Иҫәнгилдина яҙып алды.
"Һаҡмар" гәзите сайтынан.