Йәмле йәй уртаһы. Эҫе ҡояш нурҙарын тотош донъяға тарата. Һауала бер болот әҫәре лә күренмәй. Бер ямғыр бөртөгө төшмәй, исмаһам. Ауылдағы балалар ғына, бер нимәгә иғтибар итмәй, гөр килеп уйнай. Улар эргәһендә төрлө төҫтәге күбәләктәр өйөрөлә. Бәләкәстәр араһында Ильяс исемле малай бар. Ҡаланан өләсәһенә килгән бала төрлө ҡыҙыҡ-мәҙәктәре, ғәжәп һүҙҙәре менән барыһының да иҫен китерә. Уның күҙәтеүсәнлегенә, аҡыл-зиһененә хайран ҡалалар. Беренсе көндә үк малай өләсәһенең тауыҡтарына исем ҡушып бөттө, хатта әтәсте лә “Петя” тип йөрөтә башланы. Ә бер көн Ильяс баҡсала уйнаған саҡта “ж-ж-жж” тигән тауышты ишетеп ҡалды ла уның ҡайҙан сыҡҡанлығын эҙләй башланы. “Әһә... Һин анау ҙур һары сәскә эргәһендә өйөрөләһеңме? Вертолетҡа оҡшаған икән”, – тип уйлап алды ла малай, уны артабан күҙәтеүен дауам итте. Бәләкәскә йылғыр бөжәк оҡшап ҡалды. Бала, әлбиттә, уның һағыҙаҡ икәнлеген белмәй ине әле. Ә тегенеһе малай тирәһендә өйөрөлөп-өйөрөлөп осоп йөрөнө лә, баҡса уртаһына ҡуйылған өҫтәлгә барып “ҡуна