В те скорбные дни
5 марта 1953 г ушел из жизни Иосиф Виссарионович Сталин. И с 5 по 9 марта–-день его похорон в Минске тысячи людей с утра до вечера шли к его монументу, который стоял на центральной площади столицы Советской Белоруссии. Шли колоннами, шли группами, шли семьями, шли поодиночке. Несли венки, несли цветы, а кто-то просто нёс свою скорбь.
Глубокая скорбь охватила в те дни советских людей без различия возраста и профессии. События и настроения тех дней отразил выдающийся поэт Советской Белоруссии П.Ф. Глебка в своем стихотворении “У Мiнску на плошчы” (опубликованном в газете “Звязда” за 11 марта 1953г.), которое приводится ниже.
У МIНСКУ НА ПЛОШЧЫ
У Мiнску на плошчы шырокай, брусчатай
Стаiць манумент. У шынел iсалдата,
Абняўшы празорлiвым поглядам шыр,
З яго пастамента глядзiць правадыр.
Глядзць ён удалеч за Свiслач-раку,
Туды, дзе гудок адгукнуўся гудку,
Дзе Трактарны высiць свае камiны,
Дзе ў сонцы шырокiя нiвы вiдны.
I як бы хто-небудзь куды не спяшаў,
На воблiку родным свой погляд спыняў,
I Сталiн, здавалася так вось народу,
З ласкавай усмешкай кiваў пешаходу.
Ад гэтай усмешкi усё расцвiтала:
Дзятва бесклапотна шумела, гуляла,
Смяялася моладзь званчэй i званчэй,
I дрэвы гаворку вялi весялей.
Журботна сягодня на плошчы брусчатай,
Да помнiка кветкi прынеслi дзяўчаты,
Стаiць ciратлiва чародка дзяцей,
На твары iх коцяцца слезы з вачэй.
А хто-ж нас ад ворага, мама, ўратуе?
А мацi застыла, не бачыць, не чуе
Нi сполаху ў сiнiх дзiцячых вачах,
Нi сэрца свайго ў скамянелых грудзях.
Запомнi, дзiця, сваё першае гора,
Сляза твая шчырая – цэлае мора;
Яна не на брук, а на сэрца упала,
I сэрца народа як сталь тая стала.
Глядзi, затаiўшы свой смутак глыбока,
Людскiя натоўпы бясконцым патокам
Цякуць i цякуць на шырокую плошчу,
Дзе вецер жалобныя сцягi палошча.
Гранiт манумента ўкрываюць вянкi,
I клятву народную чуюць вякi,–
Цвярдзейшая клятва за цвёрды гранiт,
Яна будзе шчасце людзей баранiць
I будуць табе, дарагое дзiця,
Шырока адкрыты дарогi жыцця:
Праслаўлены Ленiна- Сталiна сцяг
У дужых, трывалых, надзейных руках
Гучыць гэта клятва над плошчай брусчатай,
I Сталiн любiмы ў шынелi салдата
Пад небам празрыстай такой сiнявы
У далеч спакойна глядзiць, як жывы.
Подборку материала доставил в редакцию
Станислав Градов
г. Минск