Заман хикмәттәренең береһен иҫкә төшөрәйек. Уҡытыусы тәрән уйға батып ултырған малайға иғтибар иткән. – Берәй нәмәгә борсолаһыңмы әллә? – тип һораған ул. – Эйе. Атайым менән әсәйем өсөн ҡурҡам... – Бәй, ниңә? – Атайым беҙҙе, балаларын, ашатыу-эсереү, кейендереү, уҡытыу өсөн өҙлөкһөҙ эшләй, төнгө сменаға сыға. Әсәйемдең дә бер ҡасан да бушағаны юҡ: бешерә, йыйыштыра, йыуа, тегә, бәйләй... Беҙ мохтажлыҡ кисермәһен өсөн баш күтәрмәй эшләйҙәр. – Ә һине нимә хәүефләндерә һуң? – Туҡтауһыҙ эшләүҙән арып, хәлдән тайып, беҙҙән ҡасып китеп ҡуймаһындар тием... Хикмәттән күренеүенсә, әҙәм балаһы тормошонда ялға урын булмауҙың кире эҙемтәләргә килтереүе ихтимал. Үҙеңә генә түгел, тотош ғаиләңә ауырлыҡ тыуҙырыуың бар. Динебеҙ быны хупламай. “Ваҡыты-ваҡыты менән күңелегеҙгә лә ял биреп тороғоҙ. Ул арыһа, талсыҡһа, күп нәмәне тоймай, күрмәй башлар”, – тигән пәйғәмбәребеҙ Мөхәммәт ғәләйһис-сәләм. Тимәк, күңел “һуҡырайһа”, бөтә тормошто “саңлауы” ихтимал. Ялдарыбыҙ матур, файҙалы үтһен! Ғин