Гэта дэбютная кніга чэшскай аўтаркі, якая выйшла ў 2019 годзе і атрымала некалькі прэмій. Твор быў перакладзены на японскую, іспанскую, венгерскую, нямецкую і ў тым ліку на беларускую мову.
Пра аўтарку:
Анна Цыма нарадзілася ў Празе, па адукацыі яна япаністка, скончыла Карлаў універсітэт. Зараз разам з мужам жыве ў Японіі, перакладае японскіх пасляваенных аўтараў і выкладае чэшскую мову.
Насамрэч інфармацыі пра пісьменніцу ў інтэрнэце амаль няма. Пасля дэбютнай кнігі ў 2019г. А. Цыма летась выдала яшчэ адзін твор, “Vzpomínky na úhoře”, якую пакуль што можна знайсці толькі на чэшскай мове.
Пра кнігу:
Твор можна падзяліць на 2 часткі, кожная з якіх мае свой час, прастору і сваю галоўную гераіню.
Першае месца дзеяння — Прага, дзе жыве 24-гадовая Яна Купкава. Дзяўчына вучыцца на япаністку ў Карлавым універсітэце (адсылачка да аўтаркі). Яе зачароўвае твор “Раздваенне” амаль нікому невядомага японскага пісьменніка Кавасіта Кіямару. Яна хоча даследаваць творы гэтага пісьменніка ў аспірантуры, але для сур’ёзнага даследавання ёй не хапае інфармацыі пра аўтара. Яна паглыбляецца ў пошукі звестак пра Кавасіта Кіямару (што з’яўляецца даволі цяжкай справай) і разам з гэтым пачынае перакладаць іншае яго апавяданне -”Каханкі” — на чэшскую мову. У гэтым ей дапамагае “пудзіла” ў пінжаку без гузікаў, з валасамі тырчком і стосам кніг, “нудны пыхлівы інтэлектуал” Віктар Кліма.
Другое месца дзеяння — Сібуя, дзе апынаецца замкненай “думка” 17-гадовай Яны Купкавай. Падчас сваей паездкі ў Токіа яшчэ ў школьныя гады, дзяўчына ўвесь час марыла застацца тут назаўседы. Яе жаданне было настолькі моцным, што частка яе душы аддзялілася і засталася тут. Сама Яна лічыла сябе “думкай” або прывідам, бо ей не трэба было спаць ці есці, яна не мокла над дажджом і з цягам часу не мянялася, нібы адбітак на фатаграфіі. Яе ніхто не заўважаў, не размаўляў з ею, яна не магла патэлефанаваць дадому і зусім не ведала, як жыве іншая Яна Купкава, якая вярнулася ў Прагу і жыла сабе далей, нічога не падазраючы. “Думка” была закненай у Сібуі і не магла нікуды сысці, бо заўседы вярталася да статуі Хаціко, дзе калісьці сядзела са сваей сяброўкай і марыла пра жыцце ў Японіі. Усе, што ей засталося — процьма часу, каб вучыць японскую. І назіраць. Назіраць за людзьмі навокал, за японцамі, якія спакойна сабе жылі, не падазраючы, што побач з імі ходзіць дух.
Такім чынам, пакуль адна Яна спрабуе зразумець, як выбрацца з чароўнага кола, іншая Яна пакрыху разгадвае таямніцу жыцця Кавасіта Кіямару. Ці сустрэнуцца яны ўвогуле альбо “думка” так і застанецца беспрытульна блукаць па Сібуі?
Асабістыя ўражанні:
Пачатак кнігі захапляе не так моцна, бо мы толькі паглыбляемся ў жыцце галоўнай гераіні (абодзвюх яе версій), таму я прачытала кнігу цалкам толькі на другі раз (ў першы я пакінула чытаць пасля 50 старонак). Аднак у другой палове дзеянне развіваецца больш імкліва. Да таго ж, напэўна, большая цікавасць абудзілася пасля таго, як узнікла надзея на развіцце любоўнай лініі.
Аўтарка выдатна стварае вобраз дзяўчыны-падлетка: яе мова, праблемы, сябры — усе выглядае цалкам натуральна і адпаведна яе ўзросту (у цябе не складаецца ўражанне, што нейкая 50-гадовая кабета ўспамінае сваю маладосць і спрабуе цябе падмануць, нібы яна “свая” і цябе разумее (менавіта па гэтай прычыне большасць беларускіх падлеткавых твораў не могуць знайсці сваю аўдыторыю)).
Канец твора адкрыты (нават занадта), што мяне крыху засмуціла. Развязка мне падалася занадта кароткай, нібы трэба чакаць другую частку, каб даведацца працяг гісторыі. Але з іншага боку, абраны аўтаркай канец надае твору яшчэ большую атмасферу загадкавасці…)
Вынік:
Вынік — 5🌱. Гэтая кніга абавязкова ўвойдзе ў мой топ напрыканцы года😎
P. S. Калі мы пачалі пра падлеткавыя творы, то раю вам пачытаць пра выдатны прыклад ➡️ кніга беларускай пісьменніцы Евы Вайтоўскай (Марыі Мартысевіч) па матывах японскай мангі :) https://telegra.ph/Garehzl%D1%96vy-pacalunak-Eva-Vajto%D1%9Eskaya-12-25-2