Што б адбылося, калі б школай магіі кіраваў Люцыус Малфой…
Пра аўтара:
Отфрыд Пройслер — нямецкі пісьменнік, які вельмі любіў дзяцей і сваю справу. З дзяцінства цікавіўся кнігамі, дзякуючы казкам, якія яму распавядала бабуля. 3 гады правеў у савецкіх лагерах, але змог вярнуцца жывым да каханай. Пасля пачаў працаваць у школе настаўнікам. Да пісьменніцтва Пройслер прыйшоў дзякуючы дочкам: аднойчы перад сном ён расказваў ім легенду пра сям’ю вадзянікоў, якая так спадабалася дзяўчынкам, што яны запатрабавалі працяг. Прослер пачаў прыдумляць новыя прыгоды вадзянікоў, якія потым вырашыў запісаць. Свае апавяданні пісьменнік таксама чытаў вучням на ўроках нямецкай мовы і выпраўляў у залежнасці ад іх рэакцыі. З другой спробы ён змог надрукаваць сваю першую кнігу, пачаў працаваць на радыё і вырашыў прысвяціць сябе напісанню дзіцячай літаратуры.
Пра кнігу:
У аснове сюжэта кнігі “Крабат, або Легенда чорнага млына” ляжыць старая лужыцкая легенда, нанава пераапрацаваная аўтарам. Гэта падлеткавы твор, які распавядае нам пра хлопчыка-сірату, які разам з двума сябрамі пераапранаўся ў Трох каралёў і хадзіў па хатах напярэдадні Раства, каб здабыць ежы (*свята ў гонар мудрацоў, якія прынеслі свае дары на нараджэнне Хрыста). Аднак аднойчы ноччу Крабату прысніўся хрыплы голас, які заклікаў яго на стары млын у Козелевых багнах. Сярод жыхароў бліжэйшых вёсак гэтае месца лічылася нячыстым, аднак Крабат не змог доўга ігнараваць настойлівы голас і вырашыў знайсці гэты загадкавы млын…
На млыне Карбат сустракаецца з Майстрам, які прапаноўвае яму ежу, адзенне, страху над галавой узамен працы на млыне. Для сіраты гэта было раскошай, таму хлопчык пагадзіўся. Тут ён пазнаёміўся з 11 хлопцамі-чаляднікамі, якія таксама працавалі на Майстра. Праца была вельмі цяжкай, але Крабат верыў у свае сілы. З цягам часу ён пачаў заўважаць мноства загадак, якімі поўніўся млын: кожную ноч пятніцы ўсе 11 хлопцаў сыходзілі і вярталіся толькі пад раніцу, а раз на месяц прыязджаў загадкавы чалавек з пеўневым пяром і з возам мяхоў, якія трэба было перамалоць за ноч, аднак Крабата на дапамогу не клікалі, да таго ж толькі ў гэтую ноч працаваў сёмы, “мёртвы”, стаў (*частка млына)… Пазней ён даведваецца пра тое, што, акрамя млынарскай справы, па начах хлопчыкі вывучаюь Мастацтва чорнай магіі (але гэта вам не Хогвартс). Крабат таксама вырашыў далучыцца да вучняў майстра, аднак ён не ведаў пра цану гэтых ведаў…
Гэта гісторыя пра зло, у палоне якога ты апынаешся, але не адразу гэта заўважаеш, а потым не ведаеш, як выбрацца з гэтай пасткі.
Асабістыя ўражанні:
Гэты твор расказвае пра прыгоды Крабата на млыне, часам вясёлыя, але часцей даволі змрочныя, якія, на маю думку, змогуць зацікавіць і разборлівага падлетка, і дарослага. Кніга мне спадабалася, але некаторыя моманты знізілі адзнаку кнігі: 1) даволі банальнай падалася галоўная ідэя сродку магчымага выратавання Крабата; 2) дзве апошнія часткі былі менш насычанымі падзямі і таму захапілі значна меней, чымсьці першая; 3) амаль не было апісанае развіццё стасункаў галоўных герояў, таму і фінал падаўся не такім праўдападобны.
Гэта цікава:
Па гэтай кнізе былі знятыя дзве экранізацыі: мульцік 1977 і фільм “Крабат. Ученик колдуна” 2008 года. Калі вы не аматар чытання, я вельмі раю вам звярнуць увагу на фільм. Няглездячы на тое што я ў большасці выпадкаў выбіраю менавіту кнігу, магу сказаць, што ў спрэчных для мяне момантах у фільме падзеі перададзеныя больш выразна, прыгожа і дакладна. А атмасфера фільма асабіста мне нагадвае настрой “Уладара пярсцёнкаў”. Адзіным недахопам у фільме для мяне сталі імёны (Крабáт замест Крáбат; Хозяин замест Майстра).
Таксама падрабязней пра гэтую кнігу вы можаце паслухаць у выпуску падкаста “Белліт” “Легенда чорнага млына”, дзе перакладчык твора Сяргей Матырка разам з Настай К. размаўляюць пра аўтара, твор і складанасці працы над перакладам.
Вынік:
Мая адзнака — 4🌱. Вельмі раю прачытаць гэты твор, або, прынамсі, паглядзець фільм)