Был фәһемле лә, үкенесле лә тарихты Әлиә исемле танышым һөйләгәйне. “Зөфәр менән 14-15 йәштәрҙә дуҫлашып киттек. Балаларса тәүге саф хис ысын мөхәббәткә әйләнде. Ул минән бер класҡа юғарыраҡ уҡыны. Зөфәр Стәрлетамаҡ ҡалаһына колледжға инде, киләһе йылына мин, конкурс аҙыраҡ тип, Сибай институтын һайлап, студент булып киттем. Икебеҙ ике ҡалала йәшәһәк тә, көн дә тиерлек телефондан һөйләштек, бер-беребеҙҙең хәлдәрен белеп торҙоҡ, байрамдарҙа, каникулда һағынып осраштыҡ. Беренсе курсты тамамлағас, имтихандарҙы алданыраҡ тапшырып, ауылға ҡайтып төштөм. Ауыл халҡы геү килеп һабантуйға әҙерләнә ине. Һуңғы йылдарҙа булғаны ла юҡ ине был байрамдың, ул мәлдә “Һаумыһығыҙ, ауылдаштар!” кеүек итеп үткәрҙеләр. Зөфәр “байрамға ҡайта алмайым” тип шылтыратты. Быға бик ныҡ көйөндөм. “Нисек инде ҡайта алмайһың? Ә мин...” – тип үпкәләп тә алдым. Дүшәмбе бик мөһим имтихан булыуын әйтте. Һағынып, һөйгәнем менән күрешәм тип атлығып ҡайтҡан инем, тамам кәйефем ҡырылды. “Ярай инде, ҡайталмағасһың...” – тип те