(стихотворение на татарском языке)
Талгат Абдрахманов
Йөрәгемә ода
- Йөрәккәем, кая ашыгасың?
Куш аяклап чапкан ат сыман…
Белмисеңдер, дурт аяклы ат та
Чабып барган чакта абына.
- Ашыгамын, тагъдир язган юлны
Кирәк миңа мотлак утәргә.
Сәгать җиткәч, артка карамыйча,
Җиңел күңел белән китәргә.
Ачысын да татып, төчесен дә,
Донъя көту дәртен табарга.
Кайгыга да түзеп, шатлыкка да,
Үз-үземә тогро калырга.
Ятим калган әби кулларына
Хәләл азык бирми утмәскә.
Туялмыйча, комсызлыкка чумып,
Намысымны харам итмәскә.
Мәхәббәтнең татлы шәрәпләрен
Әрәм-шәрәм итеп тукмәскә.
Дус-ишләрне, туган-тумачаны,
Кыерсытып, читкә этмәскә.
Аермасын мине тайгак язмыш
Туган җирнең изге көченнән.
Авылымнын тәмле чишмәсеннән,
Тыкрыктагы әрем исеннән.
Тук-тук! Тук-тук!- чаба минем йөрәк,
Ял итәргә юк шул чарасы.
Офыкларга кадәр ара ерак,
Чабасы да әле чабасы…
Июнь, 2024.
Другие произведения автора на канале dzen.ru/talgat1