Կատուն բանաստեղծությոն

Թեև գիշերը սեւ է, բայց քաղաքում,

Կատուն լռության առեղծված է տալիս,

Բաց դռներից ներս նայելով,

Թաքնված գաղտնիքների հետախույզ է նա։

Քայլելով խոր ստվերներում,

Նրա աչքերը՝ կայարանների լույսը,

Խավարի մեջ ու շուրջն՝

Թեթևակի դանգատներ, այդ քնքուշ հաշիվներ։

Կատուն ձայներ է լսում,

Թռչյունների ելումուտն է նկատում,

Մի վայրկյան՝ և նետվում է,

Գիշերվա գաղտնիքներն է բացահայտում։

Երբ եռակի գիշեր, աստղիկ,

Թեքվելով լուսնի հետ,

Կատուն իր աշխարհն է հետապնդում,

Հուսով, որ օրն էլ մատուցի նոր հրաշքներ։

Այսպիսով նա կայանում է,

Չկա մեկ-մեկ հեռու,

Եվ նայում, երբ իմաստը գիշերվա,

Նա է՝ գիշերվա տիրակալը, կատուն։

Կատուն գիշերային տիրակալ 🐈 🐾 🐾 🐾 🐾 🐾 🐾