“Бына инде ике йыл бер ауылда, ун ике өй аша йәшәп, әсәйем менән аралашмайбыҙ. Уның холҡо ауыр. Үҙем клуб хеҙмәткәре булып эшләйем, хеҙмәтем бик тынғыһыҙ. Әсәйем ошоғаса һыйыр аҫраны. “Мал ҡарау ауыр” тип мыжығас, һыйырын үҙебеҙгә алырға ҡарар иттек. “Һөтөн, майын, ҡаймағын килтереп торорбоҙ”, – тип саҡ ризалаштырҙыҡ. Бынан ике йыл элек үҙем етәкләгән ансамбль менән сит өлкәлә халыҡ ижады фестивалендә ҡатнаштыҡ. Юл менән бергә өс-дүрт көн ваҡыт үтте. Иремә һыйырҙы һауып, әсәйгә сәйлек һөт алып барып тор, тиһәм дә, тыңламаған, быҙауҙы “эшкә ҡушҡан”. Исмаһам, барып хәлен дә белмәгән. Фестивалдән ҡайтып, күстәнәстәр менән әсәй янына барып инеүем булды, ул мине әрләй башланы. Баҡтиһәң, “мин донъяһында эше булмаған ялҡау, йырлап-бейеп тик йөрөгән еңел-елпе ҡатын” икәнмен. Был һүҙҙәргә шул тиклем хәтерем ҡалды. Мин дә буш ҡалманым, бик ҡаты итеп һүҙгә килештек. Бына шул көндән башлап аралашмайбыҙ. Һыйырын да кире алып барып бирҙек. Хәҙер урамда осрағанда һаулыҡ һорашһам, сәләмемде алмай, күр