Добавить в корзинуПозвонить
Найти в Дзене
Coquina historica

Кухня Ягелонаў. Кухня еўрапейскай арыстакратыі. Polewka Drobiowa z cynamonem/Поліўка курыная з цынамонам.

Мы ведаем дакладна тое, што магла есці эліта тагачаснага грамадства, а якія стравы гатавалі зусім простыя людзі нам вядома ўскосна. Таму ў гэтых публікацыях пазнаёмімся з "багатымі" стравамі. У дадзенай публікацыі будзе прадстаўлена адна страва, якую ўжывалі ў свой час Ягелоны.
Але спачатку крыху гісторыі.
***Кухня Сярэднявечча часта ўяўляецца нам як нешта прымітыўнае і абмежаванае парай страў у выглядзе піва, варэнікаў, баршчу, запечанага парсюка ды хлеба.
Вядома што і гэта мела месца, але не пры двары каралеў. Кухня тых жа Ягелонаў выглядала багатай і складанай у прыгатаванні, бо нават ад багацця страў залежала рэпутацыя таго ці іншага двара.
Сёння «прыгатуем»даволі простую на наш погляд страву, але ў тыя часы такая поліўка каштавала некалькіх кароў і пару дзясяткаў баранаў. Страва мае назву «Курыная поліўка з цынамонам».
Родам гэтая страва з французскага зборніка 14 ст. Такія зборнікі былі вельмі каштоўнымі, вядома, пісалі іх не для беднякоў. Такі зборнік захоўваўся і ў дынастыі

Мы ведаем дакладна тое, што магла есці эліта тагачаснага грамадства, а якія стравы гатавалі зусім простыя людзі нам вядома ўскосна. Таму ў гэтых публікацыях пазнаёмімся з "багатымі" стравамі. У дадзенай публікацыі будзе прадстаўлена адна страва, якую ўжывалі ў свой час Ягелоны.

Але спачатку крыху гісторыі.
***Кухня Сярэднявечча часта ўяўляецца нам як нешта прымітыўнае і абмежаванае парай страў у выглядзе піва, варэнікаў, баршчу, запечанага парсюка ды хлеба.
Вядома што і гэта мела месца, але не пры двары каралеў. Кухня тых жа Ягелонаў выглядала багатай і складанай у прыгатаванні, бо нават ад багацця страў залежала рэпутацыя таго ці іншага двара.

Сёння «прыгатуем»даволі простую на наш погляд страву, але ў тыя часы такая поліўка каштавала некалькіх кароў і пару дзясяткаў баранаў. Страва мае назву «Курыная поліўка з цынамонам».
Родам гэтая страва з французскага зборніка 14 ст. Такія зборнікі былі вельмі каштоўнымі, вядома, пісалі іх не для беднякоў. Такі зборнік захоўваўся і ў дынастыі Ягелонаў.

Нам спатрэбіцца:

Булён:курыца, морква, карані пятрушкі і пастарнаку, лаўровы ліст, духмяны гарошак, белае віно.

Спецыі: цынамон, гваздзіка, мускатны арэх, імбір, аніс, воцат яблычны ці вержус.

Кашы: проса і груца.

Вада ці белае віно.
Смалец ці аліўкавы алей.

Кладзём у рондаль цэлую моркву, карані пятрушкі і пастарнаку, лаўровы ліст, духмяны гарошак і курыцу. Заліваем курыцу вадой ці белым віном.

*** Калі віном, то яно не павінна быць вельмі добрым ці наадварот кепскім. Лепш браць сухое, а не салодкае. Ставім на агонь і пакуль пакідаем закіпаць.

Калі курыца будзе гатова, то яе вымаюць з рондаля і даюць абсушыцца.
А тым часам на сухую патэльню дадаць пару лыжак цынамону, 2 «зорачкі» анісу, 5-6 гваздзік, некалькі гарошкаў духмянага перцу, крыху мускатнага арэху, лыжку імбіру і пракаліць усе на патэльні. Потым спецыі трэба здрабніць у ступцы.

***Душа прыдворнай кухні – спецыі. У Сярэднявеччы гэта вялікая каштоўнасць. 500 гр. чорнага перцу каштавала тры каровы, уявіце сябе колькі каштаваў такі суп з усімі гэтымі спецыямі!

Курыца абсушылася, цяпер яе трэба нарэзаць на вялікія кавалкі і абсмажыць на той жа патэльні, толькі дадаць смалец або алей.
Калі курыца абсмажыцца, то кладзём кавалкі зноў у рондаль у кіпячы булён, а за ёй дадаём спецыі.

Згодна з крыніцай, суп павінен быць густым і вострым. Густаты дабіваліся сухарыкамі ці кашамі. Можна дадаць адваранае проса і груцу, прыкладна па жмені той і той. Або проста ўсыпаць сухарыкі (здрабніць).
Таксама згадваюць вержус, але ў нашых мясцінах яго замянялі  яблычным воцатам. З воцатам трэба быць асцярожным, бо суп будзе мець смак квашанай капусты калі яго зашмат. Хапае 1 чайнай лыжкі на рондаль.
Пры падачы суп можна ўпрыгожыць чаборам і пятрушкай.
Суп атрымоўваецца сапраўды густым і вострым.