Ёсць лес.
Імшысты і скалісты.
Цяністы і шырокі.
З водарам цудадзейнай травы і крыкамі дзікіх птушак.
Які журчыць сваімі раўчукамі, сапіць высокімі галінамі шматлікіх дрэў.
Які люляе сам па сабе.
Барадаты і халодны. Пры гэтым з прамяністымі вачыма і добрым сэрцам.
Аднойчы мы знойдзем яго, там нам здарыцца ператворыцца ў фей. Выдатных крылатых тварынак, што маюць пэўную вагу ў свеце магіі і не маюць практычна ніякай ў фізічным.
У іх іерархіі малодшыя павінны будуць служыць нам. Але мы паставімся да іх па-сяброўску.
Зможам пракаціцца на мурашках. Бо тыя стануць велізарных памераў, як нашы сланы ці коні. А ў грыбах, мы, як ва ўласных дамах здолеем уладкавацца на начлег.
Лес скончыцца абрывам. Без дна. Яго не будзе бачна.
/Абрывам які не абрываецца скончыцца наш лес./ Наша агульная мара стане калісьці на яго падобная.
Крыты аблокамі. З паветранымі шляхамі, якія адыходзяць ад самой яго шыі. Накшталт тых дарожак выпрабаванняў наверсе якога-небудзь цэнтра па скалалазанні.
Яны павядуць нас да паветраных замкаў. Але мы адрынемся ад такой магчымасці і кінемся да акіяна.
Бо сёння той самы дзень.
Кожны год
роўна раз у год
над гэтым самым возерам можна заспець вячэрні світанак, які выконвае жаданні.
І пакуль датлевае сонца мы прабярэмся праз горы, заручыўшыся дапамогай іх гаспадарак — сямі ведзьмаў.
Мы паспеем крыху раней. Сядзем і падрыхтуемся.
І хаця сядзем у апошні цягнік, нам хопіць часу.
Далікатным пацалункам у шчаку цябе надорыць вецер-вясцімец зары.
Сама зара чыстая і непахісная пакуль не здасца. Але, як толькі ўсміхнуцца і пакачаюць сінімі галовамі ў знак прывітання нябёсы...Настане час.
Ты.Загадаешь.Сваё.Жаданне.