Габдулла Тукай
«Туган тел»
И туган тел, и матур тел, әткәм-әнкәмнең теле!
Дөньяда күп нәрсә белдем син туган тел аркылы.
Иң элек бу тел белән әнкәм бишектә көйләгән,
Аннары төннәр буе әбкәм хикәят сөйләгән.
И туган тел! Һәрвакытта ярдәмең берлән синең,
Кечкенәдән аңлашылган шатлыгым, кайгым минем.
И туган тел! Синдә булган иң элек кыйлган догам:
Ярлыкагыл, дип, үзем һәм әткәм-әнкәмне, Ходам!
(1909)
Родной язык (Пер. В.Думаевой–Валиевой)
Родной язык! Прекрасный, чистый, святой родительский язык!
Как много я на этом свете через тебя, язык, постиг.
Словами долгих твоих песен меня баюкивала мать,
Не уставал потом ночами я сказкам бабушки внимать.
Родной язык! В тебе едином я помощь находил всегда,
Был с детства раннего понятен ты, словно радость иль беда.
Родной язык! Молясь ребёнком, я трепетал от слов твоих:
“Прости меня за прегрешенья, Творец, спаси моих родных!”