Ахыры. Башы. Алдагы бүлек.
telegram дагы безнең "Иҗат" каналына язылыгыз. https://t.me/tishar2691
Әмма эш мин көткәнчә булып чыкмады! Кәрлә тартманы бирмәде. Мин күпме генә сорасам да, ул «юк» дип әйтте һәм бетте-китте. Минем исә аның саен тартманы үземнеке итәсем килде, ә кәрлә мине тыңлап та тормады, эндәшмичә генә борылды да үз юлы белән китте.
Шунда миңа уй килде: «Ахмак мин! Тиктомалдан гына кәрлә кырык дөяне хәзинәләре белән кайтарып бирмәде. Үзенә ул иң кыйммәтлесен — шул тартманы алды. Димәк анда бөтен дөньяның хәзинәләре яшеренгән булырга тиеш!»
Комсызлыктан минем акылым томаланды. Мин кәрлә артыннан ыргылдым, аны тотып алдым һәм янадым: «Бир тартманы, кәрлә, югыйсә аны көч белән алам!»
Кәрлә минем аны үтерәчәгемне күреп алды, көмеш тартманы миңа бирде һәм китәргә теләде. Ләкин мин аны җибәрмәдем һәм сорадым: «Әйт, бу татмачыкта ни яшерелгән? Нәрсәсе белән кыйммәтле ул?»
"Бу тартмада кыйммәтле матдә бар. Аны белеп файдалансаң, бөтен хәзинәләрне күрәчәксең» — дип җавап бирде кәрлә.
Мин кәрләдән ул матдәне ничек файдаланырга икәнен күрсәтүен сорый башладым. Кәрлә бик озак эндәшмәде, ә мин таләп иттем һәм янадым. Ниһаять, ул тартманы ачты, аңа үзенең ике бармагын батырды, аларны тиз генә тартып алды, нәрсәдер пышылдап, бармакларынуң як күз кабагымда йөртте.
Һәм кинәт таулар минем алдымда ачылган кебек булды: мин кайда алтын, кайда көмеш, кайда алмазлар һәм төрле хәзинәләр ятканын күреп алдым. Хәзер мин дөньяның бөтен байлыкларын җыеп алырлык хәлгә килдем, әмма бу да аз иде.
«Сул як күз кабагына да сөрт», — дип кәрләгә әмер бирдем.
«Ярамый, — диде кәрлә, - тагын бер тапкыр бу матдәне күзеңә сөртсәң, син мәңгегә сукыр калачаксың».
Тик мин аңа ышанмадым. Ул мине алдый, ниндидер мөһим нәрсәне миннән яшерергә тели дип уйладым.
«Син моны эшләмәсәң, мин сине үтерәм!», — дип ярсып кычкырдым.
«Яхшы, мин синең үтенечеңне тормышка ашырам. Әмма аннан соң нәрсә булса да, синең үзеңә түләргә туры киләчәк», — дип җавап бирде кәрлә һәм серле матдәне минем сул күземә дә тидереп алды.
Ул шулай эшләүгә, минем тирә-юнем тирән караңгылыкка чумды. Мин сукырайдым.
Моны аңлап алуга, мин картның аякларына егылдым, үкседем һәм аннан үтендем: «Барлык дөяләрне, барлык хәзинәлрне һәм бу тылсымлы матдәле тартманы үзеңә ал, бары тик мине кичер һәм күрүемне кире кайтар!»
«Мескен кеше! — диде карт. — Син мине тыңламадың, ә хәзер сиңа беркем дә булыша алмый инде. Гомерең буе син комсызлыгың сукырайткан бу көнне искә алып елаячаксың».
Шуннан соң кәрлә барлык дөяләрне дә хәзинәләре белән алып китеп барды. Мин озак кычкырдым, үкседем һәм кәрләдән мине берәр үтеп баручы кәрванга иярердәй олы юлга чыгаруын үтендем, әмма ул мине ишетмәде.
Олы юлга чыкканчы, мин бик озак ач килеш адашып йөрдем. Аннан соң миңа үтеп баручы бер кәрвәнга кушылырга мөмкин булды һәм мин, сукыр хәерче, шуннан бирле дөнья буйлап йөрим һәм хәер сорыйм.
Һәм үземә ант бирдем: комсызлыгым өчен җәза итеп хәер белән бергә яңагыма сугуларын да үтенермен, дидем.