— Ота-онамизнинг хоҳиши билан турмуш қурдик. Эрим билан тил топишиш бироз мушкул кечган бўлса-да, мана 5 йилдан буён биргамиз. 4 яшар фарзандимиз бор. Эримнинг феъли тор, сал нарсага ҳам жаҳли чиқиб кетади. Бирор иш унинг кўнглидагидек бўлмаса, қўл кўтариши ҳам ҳеч гап эмас. Қолаверса, қариндош-уруғ, таниш-билишларнинг олдида ҳам юзинг-кўзинг демай, мазах қилади. Вазиятни чуқурлаштирмай деб, тилилимни тияман. Хизмат поғонасидан кўтарилиб, маошим эримникидан кўпроқ бўлгач, оиламиздаги муаммолар янада катталашганини сездим. Лекин бирор марта мен сиздан кўпроқ пул топаман, демадим. Сўнгги вақтларда иши юришмаётганидан нолийдиган ва бунга асосий айбдор деб мени кўрсатадиган бўлди. «Сендан бошқасига уйланганимда омадлироқ, бахтлироқ бўлармидим?» деган гапларига-ку аллақачон ўрганиб кетганман. Эҳ, бу гаплар ва қилиқларга чидаб яшаш мумкиндир, лекин... Уриб, сўкиб, мазах қилгани камлик қилганидек, камига ётоқхонада ҳам таҳқирлаганига чидолмаяпман... Хафа бўлганим, бутун баданим зирқираб оғриё