Справа ў тым, што страву з кукурузы ў ранейшыя часы гатавалі пераважна ў печках. Кукурузная крупа суткі, а то і болей парылася ў цаганку за пячной закрыўкай. Паколькі краіна паўднёвая, то такіе печкі будавалі на падворку, а не ў хаце, дзе румыны ратаваліся ад летняй спёкі. У нашых умовах адпаведную страву прыгатаваць складана. Але мая знаёмая ліпаванка расказала мне пару сакрэтаў. Вось цяпер з вамі і падзялюся імі.
Варыць мамалыгу яна пачынала на вадзе. У 0,7 літра вады пры закіпанні асцярожна размешваючы, каб не ўтварылася камячкоў, засыпала 250 грам кукурузнай крупы. Варыць яе трэба на павольным агні, увесь час перамешваючы, да загусцення. Затым паступова, ізноў жа перамешваючы, дадаём 0,7 літра малака. Калі ўтвараецца аднародная маса, пераліваем яе ў керамічны гаршчок, папярэдне змазаны маслам, і закрыўшы накрыўкай, ставім ў духоўку газавай пліты на гадзіну. Соль, спецыі, алей, масла – усё гэта дадаецца ў мамалыгу пасля гатоўнасці.
У мяне ёсць некалькі керамічных гаршкоў работы майстра-ганчара Сяргея Нагаева. Ведаючы, што Сяргей вырабляе сваю прадукцыю з натуральнай крэўскай гліны па старажытных тэхналогіях, давяраю і гэтаму натуральнаму посуду без розных хімічных дамешкаў. А стравы ў нагаеўскіх гаршочках атрымліваюцца надзвычай смачныя, сакавітыя і да ўсяго – карысныя.
Традыцыйна да мамалыгі ў Румыніі падаецца брынза і гювеч. Пра сыр брынзу, мяркую, ведаюць усе. А вось, што такое гювеч? Гэта рагу з агародніны, дзе абавязкова павінны быць цыбуля, морква, баклажаны, чырвоны і салодкі балгарскі перац, таматы, спецыі. Часта туды дадаюць мяса. А вось без чаго мамалыга не мамалыга, гэта часночнае масла. Ім паліваюць страву, падаючы на стол. Рыхтуецца вельмі проста: на патэльні распускаем 100 г масла і заліваем ім 5 - 7 дробна пацёртых зубчыкаў часнаку.
Неаднаразова падчас турыстычных паездак па Румыніі чула ад экскурсаводаў пра тое, якая карысная і дыетычная страва мамалыга. Адзін наш гід нават зачытаў вынікі даследаванняў, праведзеных румынскімі стаматолагамі. У часы дыктатара Чаушэску народ жыў вельмі бедна, харчаваліся фактычна кукурузнымі стравамі, бо гэта расліна тут самая ўраджайная і непатрабавальная ў сэнсе агратэхніі. Як высветлілася, румыны амаль не мелі праблем з карыесам. Сакрэт просты – у кукурузе, якая была асноўнай на румынскім стале стравай, вельмі шмат калія, фосфару, магнія і вітамінаў В, С, РР. А яшчэ ў кукурузе, праўда ў мікрадозах, утрымліваецца сапраўднае золата, прычым у форме, якую добра ўсвайвае чалавечы арганізм! Так-так! Нездарма яе некалі назвалі царыцай палёў.
У маёй сям’і мамалыгу кожны ўжывае па-свойму. Некаму падабаецца яе паліваць смятанай, некаму часночным маслам, нехта брынзу крышыць, а нехта есць у прыкуску. Калі дзеці былі малымі, то часта кукурузную пыхкую кашу палівалі варэннем або мёдам. Выбірайце, як вам больш даспадобы. І смачна есці!