Балачакка кире кайтыр идем,
Кире кайта торган юл булса...
Бу юлларны укыганда йорэгем жуу килэ! Чабып, уксеп елап үземнең балачак елларыңа кайтасы килэ, ул елларның җылы истәлекләрен саклаган туган якларыма, туып-үскән йортыма, иң кадерле төш күргән сыман әйләнеп кайтам. Күземне йомам, ул төшнең озаграк сузылуын, кабатлануын телим, иң якын булган хатирәләрдән аерыласы, уянасы килми. Шушы тош озакка сузылсын иде, хичтэ уянасым килми. Кызык чак бит шушы чор. Яраталар, итэккэ утыртып бер бер артлы соялэр, кайгы хэсрэт курмичэ яши торган чак. Күңелле уеннары, ихата тулы дусларым, уку еллары, шаян, дэртле шук классташлар, әти-әни кочагында бер борчусыз яшәгән вакытлар булып истә калган ул. Хэзер уземнең чәчләргә чал кереп, үзем әни булгач кына, ул чакларның нинди нэфис, матур, бэхетле, куып житмэслек еракта калган иң кадерле чор булганын, аны берничек тә кайтарып булмаслык хыял икәнен күңелемнэн үткәрдем.
Түрдә — зур якта,остэл остендэ бер очында ашъяулыкка икмэклэр төреп куелган; икенче очында яна пешкэн өрөктэн кумэч— «сорамыйча тияргә ярамый!» — нэнэйдэн 7 тапкыр ишетеп куйдык. Мичтән кайнар икмэкләр чыгарганын барыбыз да тын алмый карап утырабыз. Өйгә аңкып тәмле ис таралып, борынны ярып керә, авыз суларын китерә. Инэйлэр карап, саклап кына сала ул икмэклэрне, зур итеп кабаралар, аннан селкетмичэ генэ мичкэ тыгалар. Эшкэ китер вакыт житкэнче олгермэсэлэр, безгэ вакытны остэ торган сэгэттэ ойрэтеп китэлэр иде. Ул вакытта телефон юк, звонит итеп сорашырга, бөтен кушкан эшлэрне истэ калдырып эшлэп куя идек. Остэлдэ яңа, яшь суелган тавык ите, бер табак кызу, пары чыгып торган бэрэнге, яңа кискэн токмачлы аш яшел суган белэн, катык, борыч салып тирлэп пешеп ашарга чыгабыз. Без ашыйк, ойдэге ир атлар ашый, инэйлэр чабып барсын булеп бирэ, икмэк кисэ, чэйлэр ясый, аннан гына узе килеп утырып суынган бэрэнге белэн калган сойэкле ит ашап ала. Беренче урында гелдэ ир белэн балалар шул...
Без куп булгач ашарга куп пешерергә кирэк, табак савыт юарга куп.
Без идәнгә җәелгән урынга ятып йокыга киткәч тә, әнкәйнең әле мең төрле эше була. Әнкәйнең утны кайчан сүндереп, кайчан йокларга ятканын да, кайчан йокыдан торганын да без күрмибез. Иртән малларны карап, сыер савып кергәч, сөтне сөзеп, кайнатып сепарат кузгатып, яна каймак ясый. Чэйлэр куеп, ул кайнап чыккач кына безне уята иде. Без бераз үскәч тә, әнкәйнең эше һич тә җиңелэймэде...
Балалар усеп беткэч алар таралалар, иркенләп калырсын дигэн кешегэ аптырыйм мин, узең тапкан сабыйлар ул ускэч урчилэр генэ шул. Өч бала урынына ойлэнешеп, алтауга эйлэнэлэр, ул алтаунын да аннан икешэр, өчэр сабые туа. Шуңа инэйлэр нең эше беркайчан да бетми ул дуслар...
Исегезгэ тоштеме шул сабый чакта инэйлэр кочагында иркэлэнгэн чагыгыз???
