Мен үшін қазақтың іліп алар бірнеше ғана ақыны бар. Олардың аты-жөнін бұл жерге жазсам, «Facebook»-тың беті қызыл-ала қан төбелес болып кететіндіктен, лаулап өртеніп жатқан өз пікірімді өзіммен бірге мәңгілікке ала кеткенді жөн көремін. Бір сәт күйкі тірліктен бейшара миымызды азат етіп «1982 жылы біз қандай болдық?» деп көз алдымызға елестетсек, денеміз дір еткендей болады. КСРО-ның атеистік идеологиясы шырқау шегіне жетіп, адамдар ол кезде мына дүниеде «Құдай деген Құдіреттің» бар екенін ұмытқан заман еді. Сол кездері небәрі 20 жастағы адайдың құртақандай қара баласы күйінішпен «Құдай, сені жоқ деп жүр ғой надандар» деген өлең жазған еді:
Құдай, сені жоқ деп жүр ғой адамдар,
Құдай, сені жоқ деп жүр ғой надандар.
Жұдырықтай жердің тұрғындарына
Дәлелдеші барлығыңды – шамаңды ал!
Талтаңдаған сан миллиард кеудені,
Төресінген топастарды төрдегі
Тәнті қылшы – Хақтығыңды дәлелдеп,
Тас-талқан ғып малғұндарды жердегі!
Ол үшін де қажет сенің күлуің,
Мазақ қылып көрбақтардың қылығын.
Жалғыз сәтке пайда бол да аспанда,
Қарқылдап бір күлші, Құдай – Ұлығым!
Басқа құл да, өзі ғана тектідей
Төбесімен жүргендерге көк тірей;
«Кісің – мен!» – деп, ісінген көп мешінге
Қарқылдап бір күлер кезің жетті ғой!
Күлші, Құдай! Соған Күн мен Ай құштар,
Ай, Күнге де тор-тұзағын жайды іштар. –
«Бір-бір Құдай санап жүрген өздерін»
«А, Құдай-лап» өліп кетсін байғұстар.
Сөйлемегін жердегі бар не тілде,
Бір рет күл кіл Құдайсыз жетімге. –
Сен күлгенде өлмей қалған адамдар –
Өмір сүрсін Жұмақ-Жердің бетінде!..
Милади: 13-қаңтар 1982 жыл, сәрсенбі (Һижра: 17 рабиул-әууал 1402 жыл), Алматы қаласы
– Осы өлең жазылғалы бері 38 жыл өтсе де, жоғарыдағы өлеңнің әрбір жолы дәл бүгінгі күнді болжап жазылғандай әсер қалдырады. Өз заманынан 40 жыл бұрын дүниеге келген бұл көреген өлеңнің авторы қазір «Айт-Ман Нұржан» деген лақап атпен қазақтың күпісі мен тымағын киіп арамызда отыр. Шығармашылығың өрлей берсін, жүз жаса – Светқали Ақын!