Бир иш билан Бўка туманига боришимга тўғри келди. У ерда қир деган жой бор. Ўша ерга "Дружба"даги байроқни ўрнатиш керак экан. Шунга пудратчиларни чақирибти хокимият. Бизни ишхона эса ўша кунга бўш мошина йўқ экан деб, ўзим бориб келишимни илтимос қилди.
Эрталаб туриб, соч соқолга қараб, атирларни сепиб, костюм-шимларимни кийдим. Ухлаб ётган аёлимга бир назар ташладим-да, - ҳа майли, кечаси билан болага қараб чиқди, ухласин, бошини қотирмайман. - деб, тайёрланмаган нонуштани ҳам емай чиқиб кетдим.
Қўйлиқда таксилар боракан. Мошина йўловчиларга тез тўлди. Орқа ўриндиқга ман, бир студент ва 30 ёшлар атрофидаги аёл ўтирдик. Олди ўриндиқда бир амаки бор эди. Студент чаққонроқ экан, - астмам бор, ўртада ўтиролмайман - деб эшик тарафга ўтириб олди. Фаросатан аёл киши икки эркак орасида ўтирмасин деб ўртага ўзим ўтирдим.
Ёнимда ўтирган аёл ғалатироқ экан. Кўча кўрмаганга ўхшайди. Биноларга, одамларга, мошиналарга анқайиб кетавериб, ўзидан ўзи кулиб қўяркан. Кийиниб олишидан ҳам, сағал калласи кетганмикан деб ўйладим. Назар ташласам, кўчада куз фаслининг сўнги ойлари бўлганига қарамай оёғида эски бир тапочка. Тапочка ҳам почти чириб кетган. Пайпоқ жонивор кул рангми десам, оқ паймоқ кир бўлиб кетган экан. Ирганидим.
Кўзим номига илинган экан, қўлимни кимдир туртгандай бўлди. Қарасам халиги аёл очилган пакетда ширин макка жўхорини узатиб турибти. Қўлидаги ярими ўчиб кетган чала қизил лакка кўзим тушди-ю, имо-ишора билан йўқ рахмат деб қўяқолдим. Аёл эса чирслатиб тишлаганда, устига жўхорини кукунлари тўкилаётганини сезмай еб кетаверди.
Бир вақт мошина ойнасини очмоқчи бўлди. Эшикдаги ручкани буриб секин ойнани тушира бошлади. Ойна тушаётгани билан шамол у аёлни хидини димоғимга урди. Сассиқ эмас, лекин қандайдир ёқимсиз одам хиди. Студент томонга қараб кетавердим. Ёқимсизроқ холатда нима қилишни билмайман ҳам. У эса бошини кўчага чиқариб худдики нафас олгандай анча турди.
Шунақа ҳам ўзига қарамайдиган аёл бўладими-ей. Аёл киши деган сал ўзига қараб юради, стройкадаги эркак киши эмассанку - девордим чидолмай, ичимда. Уни эса манга кўзи тушганда, шундай юзимдан ёқмаётганини билдирсам ҳам, негадир кулиб қўярди.
Бўкага етиб келдик. Бозор олдида тўхтади мошина. Худо шукур, бу йўл азобидан қутилдим деб тушдим. Таксига пулини бераётиб, кўзим тушиб қолди. Халиги аёл чўккалаб ўтириб олиб, тахминан 3-4 ёшдаги иккита эгизак бўлган Ҳасан-Хусан болачаларни ўпиб, қучоқлаб турибти. Олдида ёшлари каттароқ онахон ҳам бор.
Қизиқдим. Секин билмаган киши бўлиб яқинроқ келдим. Аёл қўлидаги бозор сеткасидан икки пой кўк ранг кичкина красовкача олдида, халиги болачалар оёғига кийгазишни бошлади. Кузатишимдан тушуниб етдимки, болачалар аёлнинг фарзандлари, ёши катта онахон эса, аёлнинг онаси. Аёл пойтахтда ишлаб, уйга қайтаётганига кутиб олгани чиқишган экан.
Аёлни кўзидаги қувончни кўриб, дунёдаги энг чиройли манзарани кўрдим. Беғубор болачаларнинг хурсандлигидан кулиши, аёл эса, шунчаки аёл эмас, мўтабар она эса, болачаларини оёғига красовкаларни кийдириб хурсанд бўлиши ичимни юмшатиб юборди. Йўлда келаётиб ўйлаган фикрларим, хаёлларимдан уялдим.
Икки болача ўртага тушволиб, бири бувисини, бири эса онасини қўлини ушлашиб секин кетишди. Орқасидан эса ман тикилиб қолиб оёқларига кўзим тушди. Қора калиш, икки кўкранг чиройли красовкачалар ва эски тапочка.