1920-йилларда ўсиш гармони ҳақидаги билимлар пайдо бўла бошлади. 1944-йилда олимлар Лей ва Левинсом ҳайвон миясидан соматотрапинни кристал ҳолда ажратиб олди. 1956-йил инсон соматотрапини ажратиб олинди. 1958-йил инглиз эндокринологи Маурисса Рабен ўзида соматотрапин ишлаб чиқарилмагани сабаб бўйи ўсмай қолган болада синаб кўрди. Натижа ижобий бўлди. Дунё бўйича ўсмирлардаги паканаликка даво топилди, деб ҳисобланди. Лекин, муаммолар пайдо бўлди. пайдо бўлди. Оҳири ўлим билан тугайдиган(5 йил ичида) бу касалликни яширин даври (15 йил) жуда узоқлиги сабабли, ташувчи йиллар давомида вирусни тарқатиш эҳтимоли бор эди. Гармонни дунё бўйлаб тарқалиши тўҳтади. Энди соматотрапинни синтезлаб олиш керак эди. Синтезлаш ҳам осон эмас эди, ўсиш гармони 191 та аминокислотадан иборат узун оқсил ҳисобланарди. 1980-йилларда ген инжинерияси пайдо бўлди. Илк маротаба генларни клонлаш билан инсулинни ишлаб чиқарган "Генентех" соматотрапинни ҳам ишлаб чиқарди. Ўҳшашлик 100% эмас эди. Лекин бу инсон