Ջնարակը նոր դարաշրջան բացեց խեցեղենի արտադրության մեջ։ Ապակենման այդ զանգվածի բարակ շերտը մեծացրեց շինվածքների ամրությունը, հարստացրեց գույնով և լուսաստվերային էֆեկտներով։ Խեցին դարձավ ավելի նուրբ և թեթև, իսկ նրա մակերեսը՝ ողորկ, փայլուն, ապակու պես կայծկլտուն։ Ջնարակի բազմաթիվ տեսակները՝ գունագեղ, անգույն, թափանցիկ, փայլատ, շողուն, խեցեգործությունը դարձրին նրբագեղ արվեստներից մեկը։ Դիցուք, ռելյեֆ կամ ջնարակված մակերեսը ստվերային ջնարակով պատելիս գծանկարը շերտի և տոնի թանձրության շնորհիվ դառնում է բազմաշերտ ու բազմապլան։ Հնագույն ջնարակներ են հայտնաբերվել ստեատիտից (ջնարակված ուլունքներ, Մ.թ. ա. 5-րդ հազարամյակ, Եգիպտոս) եւ մանրացված որձաքար (այսպես կոչված եգիպտական հախճապակի, ոսկերչական զարդեր, ամուլետներ, արձանիկներ, սրվակներ, Մ. թ. ա. 4-րդ հազարամյակ, Եգիպտոս, Միջագետք) իրերի վրա: Ճարտարապետական դեկորում (սիլիկատային սալիկների կամ աղյուսների վրա) ջնարակը լայնորեն կիրառվել է Մ. թ. ա. 2-րդ հազարամյակի 2-րդ կեսից: Ասորեստանի, Բաբելոնի եւ Աքեմենյան Պարսկարստանի ճարտարապետության ճարտա