Արմեն Բորիսի Սաղոյան
Ծնվել է 17․ 03․ 1969թ․ Չինարի գյուղում։ Նախնական կրթությունը ստացել է Չինարիի միջն․ դպրոցում, այնուհետև ուսումը շարունակել Երևանում, քանի որ ընտանիքը տեղափոխվել էր այնտեղ։
1987-88թթ․ զորակոչվել է բանակ ու ծառայել նախկին ԳԴՀ-ում(Գերմանիա)։
Վերադառնալուց հետո աշխատել է որպես մեքենայի փականագործ։ 1990թ․ ընդունվել է աշխատանքի Ռազմական ոստիկանությունում ՝ որպես ենթասպա։ Պատերազմի սկսվելու օրվանից հաճախ է եղել Չինարիի և Արցախի պաշտպանական դիրքերում։
Արմենի քույրերից մեկը՝ Գոհարը, արցունքն աչքերին է պատմում եղբոր մասին։ Ասում է․
-Տղաներիս շատ էր սիրում, ամեն անգամ երբ դիրքերից ետ էր գալիս, գրկում, ուժ ու ոգևորություն էր տալիս երեխաներին և մեզ։ Արմենի հետ զրույցներ շատ ենք ունեցել,անհանգստանում էր բոլորի համար և փորձում էր օգնել ուժերի ներածի չափով։ Միշտ նեղվում էր նորակոչիկ զինվորներին մարտի դաշտում տեսնելիս․ <<18 տարեկան երեխաներ են, զենք բռնել էլ չգիտեն, բայց կռվում են առաջին գծում>>։
1994թ․ Չինարի գյուղի Տանձուտ կոչվող բարձունքի գրավման ժամանակ զոհվեց Արմենի հորեղբոր որդին՝ Վահրամ Լևոնի Սաղոյանը։ Դա ծանր և ճակատագրական հարված էր նրա համար։ Վահրամի և Արմենի մանկությունը միասին է անցել․ երկուսն էլ մեծացել են զինվորի ոգով, և երկուն էլ գիտակցաբար դեմ-հանդիման են գնացել թշնամուն։ Արմենը եկավ Վահրամի հուղարկավորությանը, եկավ և խոստացավ, որ կլուծի եղբոր վրեժը, խոստացավ․․․․ լուծեց․․․․
Արմենը մեկնեց Արցախ , այդ օրը բոլորը նրան տեսան վերջին անգամ։ Այդ օրվանից Արմենից ոչ ոք լուր չուներ, բոլորն անհանգիստ էին։ Ապրիլին ընտանիքի մի քանի անդամներ գնացին Գորիս, լուր իմանալու նպատակով։ Վերադարձան ձեռքներին մի թուղթ, որի վրա գրված էր․ <<Խփվել է Հորադիզ, բայց դի չկա>>։
Արմենը պարգևատրվել է <<Արիության>> և <<1992-94թթ․ պատերազմի մասնակից >> շքանշաններով։
Արմենի հայրը՝ Բորիսը, գրում էր բանաստեղծություններ նվիրված որդուն ։ Նրա գրած ամեն բառի,ամեն տողի մեջ սպասում կար, Կար հավատ , որ մի օր Արմենը կբացի իր տան դուռը։ Ասում էր․ << Դռան ամեն թակոցից սիրտս սկսում էր արագ զարկել, և մինչև դռան մոտ հասնելն աղոթում էի, որ Արմենս լիներ>>։
Ու այդպես էլ աչքը ճամփին մահացավ Բորիսը։
Հպարտությունը մեծ էր, ցավը՝ խորը։
Մենք սպասում ենք Արմենին, հավատալով, որ մի օր կվերադառնա , և մենք կհպարտանանք մեր կենդանի հերոսով։
Հեղինակ՝ Նարինե Մակարյան