Солдат даны сүнмәс, исеме онытылмас! Сафа абый өйләнгәч, әтисе Сабир бабай, уллары Сафа, Габди һәм Тәлгать белән бергәләшеп өй салып, өлкән улларын башка чыгара. Йорт 5кә 7 метр зурлыкта була, өй алдын вакытлыча гына тактадан эшләп куялар. Сафа абый үзенең бакчасына 5 төп алмагач та утыртып өлгерә. Авылның иң чибәр кызы Мөнирә белән тормыш корып, малай үстереп яши генә башлаганда Сафа абый 1941 елның июлендә фронтка алына. Ул сугышка киткәндә әти-әнисен, туганнарын, Мөнирәсен, улы Тимерҗанны соңгы күрүем дип башына да китерми. 1941 елның декабрендә “хәбәрсез югалды” дигән кара хәбәр килә. Тик әти-әнисе, туганнары, хатыны Мөнирә дә “исән-сау кайтыр”дигән өметләрен өзмиләр. Улы Тимерҗанга иптәш булып, Мөнирә апаның ире яуга киткәндә йөрәк астында калган Ринат исемле янә бер малае туа. Тик Сафа абыйга бу улын күкрәгенә кысып сөяргә насыйп булмый. Мөнирә апа инде бөтен гомерен, көчен шул ике улын тәрбияләүгә багышлый. Балаларын ач-ялангач итмәс өчен көнне төнгә ялгап, колхозда сыеры бел