Рэальна задраў! Усё сцякаецца да цябе: тлусты пірог краіннага бабла павольна паўзе па шчоках новых беларусікаў-буржуінаў і заезджых паглынальнікаў вяршкоў. Усе буржуіны – даляравыя мільённікі-мільярднікі – сядзяць у Менску. Ні ў Гомелі, ні ў Светлагорску.
Уся рухоўня, цывільная, палітычная, бізнэсовая, у Менску. Там заўсёды нешта адбываецца: прыезджаеш і бачыш, як ідзе будоўля жыллёвых комплексаў, бізнэс-цэнтраў, Драздоў і кшталту Драздоў. Толькі ты, Менск, жывеш! Усім астатнім трапляюць твае аб’едкі са стала, як быдлу і жывёлінам нядбанага сялянскага двара.
Менск, ты задраў! Рэальна! Задралі твае …вопты, …ечкі, …ічкі. Думаеш мы лохі? І не разумеем, што твой прыняты вобраз добрадушнага чараўніка, які ўпарвае правінцыйным прастакам свой цывілізаваны гандаль, насамрэч гэта вобраз памешчыка, які абірае на свае палацы, бізнэспраекты апошнія грашы з кішэняў тутэйшых тубыльцаў, знімае апошнія штаны.
Фірмы буржуінаў зарэгістраваны не ў Светлагорску, а ў Менску. Вялікія падаткі, якія мусілі бы застацца ў Светлагорску і пайшлі бы на рамонт горада, будоўлю жытла, цякуць у менскі бюджэт.
Менск, ты ахрынеў! Смокчаш з шас апошнія сілы, сваімі прыгожымі казкамі забіраеш нашу апошнюю веру не быць асуджанымі на задротныя двары, разбітыя дарогі і вечна засцаныя патрэбнікі, смярдзючыя аміяком.
Менск, ты пачвара! Ты забіваеш наша жаданне жыць у Светлагорску. Мы не хацім адчуваць сябе няпаўнавартаснымі істотамі, у якіх толькі адно на розуме: як сваліць да цябе жыць. Бо ўсё лепшае ў цябе. Ты нас знішчаеш сваім шыкам, багаццем, магчымасцямі. Усе мы марым жыць у Менску. Толькі ты расцеш насельніцтвам, астатнія – гібеюць пад гнётам няўладкаванасці, няўпэўненасці, рэгіянальных царкоў, адсутнасці лепшай будучыні. Яе ў нас няма. У нас ёсць толькі вечна пьяны кітайскі цмок, з пашчы якога заўсёды смярдзіць пратухлай капустай.
Не паспелі вырвацца з наркаты і віча, як накрыла мангола-кітайскае іга.
Менск, ты ахрынеў! Хіба ты не чытаў у кніжках, што на кожнага буржуіна і яго прыдворных лёкаяў знойдзецца свой Мальчыш-Кібальчыш, хлопчык з нагаточык, які адвярне ім усім голаў? Хіба ты не ведаеш, што ў кожнай казцы дабро перамагае зло.
Сёння ты абіраеш нас да ніткі, заўтра прыйдуць за табой.
Менск, ды не пайшоў бы ты нах! Трасца цябе бяры!
Віктар Раманцоў.
