Гэта ноч, думкі становяцца ўсё глыбей і глыбей. Я яшчэ раз апранаю абутак, каб пераступіць парог майго свету. Хада басанож прычыняе мне толькі вялікія галаўныя болі. Я адчуваю, як кроў зноў цячэ ў маіх венах. Я адчуваю сябе жывым, дыхаю, амаль усміхаюся. Я заплюшчваю вочы. Я сяджу на ложку і думаю пра свет. Я думаю пра гэта пастаяннае станаўленне адчуванняў, эмоцый, пачуццяў, якія я бачу, як выслізгвае ў маёй свядомасці, не разумеючы іх. Я адчуваю сябе адзінокім. Душа мая пустая, сухая, як пустыня. Кожнае адчуванне выслізгвае, калі я імкнуся дасягнуць яго. А потым плачу. Тыя вочы, якія калісьці славілі радасць, цяпер толькі сумны напамін пра капрызнае мінулае, мінулае, поўнае балючых галюцынацый. Разумець і разумець гэты свет цяжка. Я стараюся, гэта пастаяннае перажыванне поўнага эпілептычнага крызісу. Эмоцыі задыхнуліся ад маёй хваробы. Любая ўсмешка, якая магічна ператвараецца ў слязу. Тысяча слёз, якія даюць жыццё гэтай рацэ, якую я называю думкай. У мяне абутак на нагах. Я хачу хадзіць. Сумнае вяртанне гучыць у маім мозгу. Розум, які хварэе на кожны крок у гэтым вар'яцкім грамадстве. Я плачу, як іду, плачу, бо хаджу. Я гляджу на твары ўсіх і імкнуся асэнсаваць сваё быццё. Тысяча боляў разрывае маю асобу. Часта зло жыве. Я хаджу, не ведаючы, куды ісці. Мне ўсё роўна. У чым карысць даведацца пра свой лёс загадзя? Магчыма, пазбегнуць пакутлівай смерці, трагічнага канца, пазбегнуць алкагольнага ап'янення смуродам. Выпраўлена кошка ў вочы. Гэта побач з ліхтарным слупам. Я бачу, як яго позірк адсутнічае і амаль поўны радасці. Я бачу толькі гэта. Гэта істота, якая не імкнецца толькі да задавальнення інстынктаў.
Я цягнік і еду ў НІЧОМ. Вагон такі ж пусты, як у мяне ў галаве. Людзі перасякаюць купэ, як думкі, якія ўцякаюць ад любой прычыны. Я гляджу на свет, які цячэ ў напрамку, цалкам супрацьлеглым маёй логіцы. Баліць спіна, баліць шыя. Я ўяўляю, як кошка адрыжка, гэты смешны, натуральны жэст, можа, крыху смешны.
У мяне ў галаве грае гітара. Выпраўленая пустата ўнутры гэтай машыны, я гляджу на пустэчу розуму з адкрытымі вачыма. Гэта канец. Я зыходжу ў адзіным сэнсе, у сэнсе вяртання, да смерці яшчэ да таго, як ведаць жыццё. Вяртаюся да паходжання ВСЕГА. Я пляскаю рукой па сцягне, спрабуючы падбадзёрыць сябе. Я мыюся перад людзьмі і люстэркам сябе ў мінулым, калі гэты цягнік ідзе ў бок небыцця. Я хацеў бы заплакаць, я хацеў бы сказаць ім усім: "Дай мне, калі ласка!"
Я злуюся. Я хачу застацца адзін, і яны мяне не пусцяць. Гэтыя згрызоты, гэтае пачуццё віны, якое гуляе, грымела ў маёй душы, гэта жаданне пазбегнуць, што пераследуе мяне, што не пакідае мяне ў спакоі нават у снах. Бегчы, бегчы, уцякаць. Уцёкі ў закінутую зямлю майго розуму. Я імператар маіх думак, маё царства чыстай фантазіі. Я дурань, які гатовы ўзарвацца як бомба для вайны з ідэалогіямі. Бздуру! Я ўяўляю сваё цела, як мега глупства падарвалі. Кавалачкі дзярмо, якія запэцкаюць жыццё ўсіх. Маё цела разбітае, парванае, разбуранае, што плюе на іх твары думкамі, якія я ніколі не меў смеласці выказаць. Нарэшце плачу. Я смуткую па падобным ідыятызме, які мой розум можа ўявіць. Я плачу, бо я адзін у свеце, дзе людзі нічога не робяць, акрамя мяне, раяць, паказваюць мне аднабаковыя вуліцы. Але Хрыстос, ты не бачыш, што на фоне мяне чакае яр? Вы хочаце мяне забіць? Хрэн, я павінен быць адзіным аўтарам маёй адмовы. Як можна далей жыць сярод хлусні, якую мы называем людзьмі? Я ведаю іх, я добра ведаю іх дзярмовыя твары, іх баязлівы дух, які раіць мне смерці. Ну, я хачу, каб я забіў сябе! Бо я гэта заслужыў. Не тое, што я рабіў, хто ведае, што, але гэтае адчайнае жаданне любіць боскасць, якую яны называюць бацькамі, прымусіла мяне сарваць душу, стаць такой, якой я не з'яўляюся. Я не-чалавек, я вынік псіхічнага інцэсту. Гора, памыліцеся ў маіх словах! Дрэнныя выразы, якія трахацца ў трызненні майго мыслення.
І тут я аказваюся, седзячы на лаўцы, чытаючы белыя аркушы, запэцканыя літарамі, якія спрабуюць утварыць словы, завяршыць сказы. Я працягваю чытаць, перачытваю тыя самыя словы, якія спрабуюць прапанаваць мне шлях уцёкаў, рашэнне зла, якое я амаль не ведаю і ад якога я не хачу нічога рабіць, акрамя як сысці.