Няўжо акцёр - па вызначэнні чалавек, які займаецца мастацкай прафесіяй, якая ўвасабляе розныя героі, сапраўды становіцца нейкім чынам, на чым заснаваны самы папулярны акцёрскі метад, так званы "метад Станіслаўскага"? Мы назіраем феномен так званай "шуфляды", гэта значыць адліваючы акцёра ў падобную ролю што звязана з расчараваннем і ўспрымаецца мастаком як шкодны ўзор, які не дазваляе яму развесці крылы ... Ці з'яўляецца акцёр свабодным ад свайго гараскопа, бо фізічны і псіхічны хамелеон пастаянна "гвалтуе" сваю асобу? Гледзячы на гараскопы акцёраў і аналізуючы іх "жыццёвыя ролі", мы можам назіраць цікавы феномен ... а менавіта гэтая выдатная роля - гэта не што іншае, як сутнасць асобы, якая вынікае з родавай касмаграмы, хаця часам узмацняецца альбо адлюстроўваецца ў "крывым люстэрку". Прыклады ніжэй ... Дазвольце мне высунутая, магчыма, супярэчлівая тэза. Прафесія акцёра для самых адчувальных асоб - гэта ахоўны клапан, выратавальная, а часам нават і "кіраваная форма вар'яцтва" ... (