Жуда қийин вазият вужудга келганини тушунаман. Аммо вазир газета ва журналларни бир четга суриб юбориб, мажбурий обунага қўшиб ихтиёрий обунани ҳам чеклаш, газета-журналлар ва Халқ таълими вазирлиги ўртасида душманчилик кайфиятини келтириб чиқармаслиги керак эди.
Айниқса таълимга ихтисослашган, қарийб бир асрдан буён ўқитувчиларнинг яқин маслаҳатчиси, ёрдамчиси ва асосий ахборот манбаларидан бири бўлган «Маърифат» газетаси билан бошиданоқ дўстона мулоқот ўрнатиши лозим эди.
Чунки бу газетада кўп йиллик тажриба, ўқитувчилар билан ҳамкорлик, мулоқот бор. Таҳририятда таълимнинг паст-баланди, аччиқ-чучугини унча-мунча ўқитувчи ёки керак бўлса, ХТВ мутахассисидан яхши биладиган, вазиятни тўғри баҳолаб, тўғрироқ хулоса чиқарадиган, таълимнинг муайян йўналишларига ихтисослашган кўплаб журналистлар фаолият кўрсатади.
Вазир уларнинг салоҳияти, билим ва тажрибаси, кузатувчанлигига тўғри баҳо бериб, бундан фойдаланиши, «Маърифат» орқали таълимдаги муаммоларни, уларни ҳал қилишнинг самарали йўлларини ўрганиши, ўзига ёрдамчи қилиб олиши мумкин. Ўқитувчиларга ҳам таълим янгиликлари, педагогик технологияларни қўллаш бўйича таклиф ва мулоҳазалар, тажрибаларни кузатиш ва ўртоқлашиш ва бошқа касбий эҳтиёжлари учун таълимга ихтисослашган нашрларга ихтиёрий обуна бўлишни тарғиб қилиши ва уларнинг ташаббусларини қўллаб-қувватлаши керак.
Шерзод Шерматов интернет имкониятларини ҳаммамиздан яхши билади. Шунингдек, мактабларнинг интернетга уланиши, ундан самарали фойдаланиш, ўқитувчиларнинг замонавий технологиялардан фойдаланиш кўникмалари ва имкониятларини ҳам яхшироқ билади.
Ҳали мактабларга тўлиқ сифатли интернет етиб бормаган, ўқитувчилар интернет имкониятларидан тўлақонли фойдалана олмаётган, иккиси ҳам бўла туриб, интернетга уланадиган электр токи ёки комьютернинг ўзи бўлмаган шароитда таълимга ихтисослашган нашрнинг уруғини қуритишга қатъий аҳд қилиши эса ақлга сиғмайдиган иш.
Ўрмонга ўт тушса ҳўлу қуруқ баробар ёнади, деганидек, пухта ўйланмаган, пиштилмаган ва мазмун-моҳияти барчага тўлиқ тушунтирилмаган қарорлар ортидан икки томон ҳам йўқотмоқда. Бу борада энг тўғри йўл – мулоқот. Вазир ва таҳририятлар вакиллари бир даврада ўтириб, бор муаммо ва эътирозларни ўртага тўкиб-сочиб, сихни ҳам, кабобни ҳам куйдирмайдиган ечим ва тўхтамларга келиши, самарали ҳамкорликни йўлга қўйишлари керак.