Кешенең өч туе була дисәләр дә, “туй” сүзен ишеткәч никах туе күз алдына килә. Халкыбызның әйтем-мәкальләре дә күбрәк шушы – яшьлек туе хакында. Халкыбыз мәкалендә: "Туйга барсаң, туеп бар, бала-чагаң куеп бар" диелсә дә, пәйгамбәребез (салләәллаһу галәйһи вә сәлләм) үз хәдисләрендә балаларны туйга алып барырга кушкан. Сөннәт буенча, бу - тәрбия алымы. Күп вакыйгаларны тәрбия чарасы итеп була. Хәтта якыннарыбызның авыруы, үлеме кебек хәлләрне дә. Гәрчә, без мондый вакытта балаларны мөмкин кадәр ерак тотарга тырышабыз. Аларны саклыйбыз, дип уйлыйбыз. Әмма Пәйгамбәребез (с.г.с.) авыруның хәлен белү, мәет күмү йолаларында балаларның да катнашуы мөһим икәнен әйткән. Бу хәлләрне дини дәресләр бирү чарасы итеп кулланып булуын аңлаткан. Авыру хәлен белергә барганда баланы үзең белән алу аның күңелендә миһербанлык, шәфкатьлелек хисләре уята. Шулай ук сөенечле вакыйгалар булганда кешеләргә, бигрәк тә туганнарыңа, дусларыңа, күршеләреңә котлау, тәбрикләү сүзләре әйтү күркәм гамәл санала.