319-шы Қара пайым-сөз: Ер кезегі үшке дейін десек те, пәни жалған санағы – екімен бітеді, үшіншісі жоқ!

Аллаға шүкір, бәріміздің сауатымыз бар. Оқи аламыз. Бірақ сол оқығандарымызды, түрлі-түсті тарақандар тырмалаған миымызда қорытып, оған өз көрген-білгенімізді қосып жазу жағына келгенде, «анау ше, анау ше», – деп отырып қалатынымыз шындық. Анда-санда жазбаларымды оқып тұратын әйелім: «Қалеке шын айтам, кейде сіз маған ХХІ ғасырдың Абайы сияқты көрініп кетесіз» – деп қолпаштау айтып қояды. «Тәйт әрі, не тантып отырсың, Абайдың тырнағына татитын қазақ әлі туылған жоқ» – деп тиып тастасам да, әйелім алған бетінен қайтпайды. Сөйтсе де, анда санда миым іске қосылып кетіп, бұрын ешкім айтпаған (бәлкім біреу айтқан, бірақ мен естімеген-оқымаған) бір ақылды сөздер көкейіме ұшып келіп кептеліп қалады. Осы әзірде Құптан намазын оқып жатқанымда, сондай бір тосын ой келіп, Үтір намазым бұзылып кете жаздады. Қарап отырсам, патша не пақыр болғанына қарамастан, адамның екі қуанышты немесе бір қуанышты және бір қайғылы сәті болады екен. Неге екені білгісіз үшінші сәті жоқ. Адам сәби болып дүниеге келгенде ата-анасы перзентті болғанына шын қуанады екен. Адам қартайып дүниеден өтіп бара жатқанда, артында қалған адамдар шын қуанса, онда ол адамның өмірі босқа өткені белгілі болады. Ал артында қалған адамдар шын қайғырса, онда ол адамның өмірі босқа өтпегені білінеді. Адамның дүниеге келуі мен қайтыс болуы ғана сіздің осы екі сәт арасындағы пендешілік өміріңізге берілген +5 немесе –2 деген баға екен. Өмірді аударып-төңкеріп қанша қарасаңыз да, бұдан басқа ақиқатты іздеп табу мүмкін емес...