Күйөөмдүн койнунда жатып, күйөөнүн кучагына зармын
– Менин атым Кундуз. Жашым 29да. Кайсы жердин кызы, кайсы жердин келини экеним анчейин деле маанилүү болбосо керек. Бой тартып калган курагымдан баштап уктар алдында да, уйкудан көз ачарым менен да тилегеним билимдүү, сулуу, турмушка тың, өткүр жигит таап, ага жар болуу болуп жүрдү. Мындай сыпаттарды оюмдан чыгарып эмес, мен иштеген кафеде администратор болуп иштеген баланы жактырганымдан улам айтчумун. Мен эле дейсизби, чогуу иштеген официанттардын баары ага ашык экени ачык эле белгилүү болчу. Кыздардан “Абай тиги кыз менен жүрчү экен. Анан беркиге кетип, анысын таштап салыптыр. Ой, анысын да таштап азыр баланча менен жүрөт дейт” дегендерин уксам да укмаксан болчумун. Мен анын ушундай “белгилүүлүгүн” сүйгөнмүнбү же жактыруу менен ушунчалык көз жуумп койгонмунбу, билбейм. Бассам-турсам аны менен бактылуу болгон кездеримди кыялдана берип, мага көз салып, сөз айткандарды жаныма жакын жолотподум. Тиленип гана жашап жаттым. Акыры бир жылдан соң менин бул тилегим да орундалды. Анын бал сөздөрдү чуурутуп, өнтөлөй көңүл буруп мамиле кылганына купулум толуп, болуп жаткандар өңүм же түшүм экенин ажырата албай бактылуу болуп эле жатып калдым. Сизге жалган, мага чын, чогуу иштеген курбуларымдын көпчүлүгү ичтери күйгөнүнөн башка кафелерге которулуп кетишти. Биз болсо кадимкидей чоң той кылып, баш кошуп жашап калдык. Кудай тилегимди берип менин жашоомдогу биринчи мырза Абай болду. Уландысы ...
