Сустракае новых грамадзян
🔵Вось ужо 41 год акушэрка Давыд-Гарадоцкай бальніцы Валянціна Майсюк-Дранько.
У працоўнай кніжцы толькі адзін запіс: у свой час паслухала сэрца і зрабіла правільны выбар. І нягледзячы на тое, што ўжо знаходзіцца на заслужаным адпачынку, маючы званне ветэрана працы, усё гэтак жа шпарка крочыць на сваю любімую работу.
🔵Валянціна Мікалаеўна шчыра прызнаецца: «Нават сябе не ўяўляю без яе, хоць разумею, што сваё адпрацавала. Пачуцці пры сустрэчы з новым чалавекам нельга перадаць словамі. Гэта заўсёды цуд! У такія моманты разам з маці адчуваеш неверагодную радасць, бывае, аж да слёз. Хоць медыцына няспынна развіваецца, усё ж гэтае пачуццё застаецца нязменным на працягу ўсяго майго прафесійнага шляху».
А пачаўся ён 1 красавіка 1986 года, калі маладая акушэрка пасля заканчэння медыцынскага вучылішча прыйшла працаваць у Давыд-Гарадоцкую бальніцу. Успаміны таго часу афарбаваны радасцю, бо яе мара здзейснілася. Вярнулася ў родны горад, як і хацела. Цёпла прыняў калектыў. Пашанцавала пачынаць пры такіх урачах ад Бога, як Тамара Зіноўеўна Кузьміч і Наталля Іванаўна Рукуйжа, якія пасялялі ўпэўненасць у маладых спецыялістаў. А тыя ў сваю чаргу яе перадавалі жанчынам, каб не сумняваліся, што ўсё абавязкова будзе добра.
🔵Канешне, усіх жанчын, якія сталі матулямі на яе зменах, Валянціна Мікалаеўна не прыгадае, бо іх было вельмі многа. Але некаторыя выпадкі засталіся ў памяці і праз гады. А расказаць ёсць пра што!
– Калі я толькі прыйшла, радзільнае аддзяленне заўсёды было цалкам занятае, – дзеліцца мая суразмоўца. – Аднаго разу пяць родаў было за змену – толькі паспявалі новых людзей спавіваць (усміхаецца)! Але магу сказаць, што раней гэты працэс быў цікавейшым, бо жанчыны да апошняга моманту не ведалі, хто з’явіцца на свет, – дзяўчынка альбо хлопчык. І гэтая важная місія належала не апарату ўльтрагукавога даследавання, як зараз, а нам – акушэркам! Жанчыны радаваліся незалежна ад полу дзіцяці, а вось мужчыны часта здзіўляліся, бо ўжо «напланавалі» сабе хто дачку, хто сына! Але найбольш уразіўся бацька трайнят з Вугальца, якія з’явіліся на свет у 1989 годзе. Тады мы былі ў радзільнай зале з Валерыем Васільевічам Саўчанчыкам, які, праслухаўшы будучую маці стэтаскопам, дапусціў, што будзе два дзіцяці. А калі пачаліся роды, то мы спачатку прынялі аднаго хлопчыка, потым другога і… разумеем, што там яшчэ адно дзіця. Жанчына плакала ад шчасця і малілася, што ўсё прайшло добра. А мы ўзважвалі яе хлапчукоў. Як зараз памятаю – 2 050, 2 150 і 2 250 грамаў адпаведна. Ужо гэтым мужчынам 35 гадоў мінула. Так, хутка бяжыць час…
На хвіліну Валянціна Мікалаеўна засмуцілася ад хуткабежнасці жыцця, але потым з радасцю расказала, як першай узяла на рукі сваю ўнучку Ксенію – прымала роды ў сваёй дачкі Кацярыны.
– Не без гонару скажу, што амаль ва ўсіх сваіх суседак прымала роды. Зараз, калі бачу, як ходзяць «мае» дзеці, ужо дарослыя і самастойныя, шчыра радуюся. Вельмі прыемна, калі потым пры сустрэчы жанчыны выказваюць падзяку і пачынаюць успамінаць той самы дзень, у які яны сталі самымі шчаслівымі!
Валянціна Мікалаеўна непрацяглы час працавала ў палаце нованароджаных, таму догляду за немаўлятамі можа навучыць за лічаныя хвіліны. І сваю дачку навучыла, якая потым падарыла яшчэ адну ўнучку Лізавету. Дзяўчынкі часта бываюць у гасцях у бабулі, якая выдатны кулінар і радуе рознымі прысмакамі.
🔵А яшчэ Валянціна Мікалаеўна добра памятае, як у 1990 годзе адкрылася новая бальніца і як усе радаваліся новым палепшаным умовам. А зараз яна ўжо працуе пасля маштабнай рэканструкцыі.
