У Расіі абмяркоўваецца адмена мараторыю на смяротнае пакаранне. Нагодай стала забойства дзевяцігадовай дзяўчынкі ў Саратаве — мясцовыя жыхары патрабавалі лінчаваць падазраванага ў забойстве дзіцяці. Каля месца здарэння адбыўся стыхійны мітынг, некаторыя відавочцы паведамлялі, што паліцыі давялося нават ужыць слезацечны газ, каб разагнаць людзей.
Пасля забойства апытанне аб адмене мараторыю апублікавала афіцыйная група расійскай Дзярждумы ў сацыяльнай сетцы "Вконтакте". Пытанне, зададзенае карыстальнікам, гучала так: "Як вы лічыце, ці трэба вярнуць смяротнае пакаранне для забойцаў дзяцей і педафілаў?"
На час публікацыі гэтага матэрыялу сцвярджальны адказ далі звыш 79 працэнтаў апытаных. Аглядальнік незалежнага расийскага выдання "Новая газета" прывёў пяць аргументаў супраць увядзення вышэйшай меры пакарання ў Расіі. Гэтыя аргументы супраць смяротнага пакарання ўніверсальныя і цалкам дастасоўныя да іншых краін, у тым ліку і да Беларусі — адзінай краіне ў Еўропе, дзе існуе выключная мера пакарання. З 1990 года ў выніку прысудаў расстраляныя 400 чалавек.
1. Нельга выключаць судовай памылкі
Першы аргумент асабліва прагматычны, ён звязаны з магчымасцю судовай памылкі. Зняволенага, асуджанага за злачынства, якога ён не здзяйсняў, можна вызваліць, а час, праведзены за кратамі, хоць бы збольшага кампенсаваць прабачэннямі ад грамадства і грашыма. Вярнуць чалавека з таго свету і папрасіць прабачэння ў яго не атрымаецца. Нават калі вы ў прынцыпе верыце, што забойства чалавека дзяржавай можа быць маральна апраўданым, вы павінныя выступаць супраць смяротнага пакарання праз недасканаласць следства і судовага працэсу.
2. Сувязі паміж смяротным пакараннем і ўзроўнем злачыннасці не існуе
Другі аргумент таксама адсылае да наступстваў смяротнай кары. Не існуе даследаванняў, якія знаходзілі б карэляцыю паміж увядзеннем пакарання і зніжэннем узроўню злачыннасці. Адзіным наступствам смяротнага пакарання становіцца павелічэнне колькасці гвалту і трупаў. На гэта звычайна пярэчаць, што грамадства не павіннае ўтрымліваць злачынцаў, так што кара мае эканамічную мэтазгоднасць. Аднак калі мы верым, што ў нас ёсць маральны абавязак выратаваць любога чалавека ад галоднай смерці, накарміўшы яго талеркай бясплатнага супу, то і злачынцы не могуць быць выключэннем. Мы не пытаемся ў таго, хто тоне, ці добрая ці ў яго была адзнака па паводзінах у школе і ці няма ў яго судзімасці.