W społeczeństwie zwyczajem jest skazywanie matek, które podnoszą głos na dzieci. A w społeczeństwie nierzadko myśli się nawet o pomocy matkom, które nie mogą się powstrzymać i pozwolić sobie na krzyczeć na swoje dzieci na ulicy lub w centrum handlowym.
Żyjemy w bardzo agresywnym społeczeństwie, które nie rozumie już, że wściekłość matki jest czerwonym sygnałem, że matka jest naprawdę twarda, bardzo twarda, że jest zmęczona i nie może wytrzymać presji, jeśli histerycznie krzyczy na tych, których kocha. Co możemy powiedzieć o społeczeństwie, jeśli bliscy członkowie rodziny — małżonkowie, matki małżonków, a nawet ich matki — nie rozumieją, czym może się zmęczyć kobieta, która „siedzi w domu z dziećmi przez cały dzień” ?
- Jest zbyt wiele zmian jednocześnie — fizycznych, psychologicznych, społecznych. I każda młoda matka jest pozostawiona z rzeczywistością macierzyństwa jeden po drugim. Dobrze jest, jeśli książki są dobrze czytane lub nadawane, ale na ogół uczy się pływać w swoim nowym morzu samotnie i bez linii życia.
- Matki, zgodnie z prawem swojej roli społecznej, opiekują się wszystkimi członkami rodziny (w tym dziećmi, mężem, rodzicami). Wszyscy oprócz siebie. Często nie ma siły, czasu i pragnienia. A to jest najstraszniejsza rzecz. Ponieważ w obecności pożądania matka znajdzie czas, by zadbać o siebie i odpocząć, a gdy nie ma pragnienia — jest to już znak wypalenia. Nieco więcej i może pojawić się deformacja rodzicielska.
Każdy człowiek ma podstawowe potrzeby, takie jak wystarczający sen i właściwe odżywianie. Zwłaszcza młodym, często też się to zaprzecza. Rzadko zdarza się, aby mąż wstał w nocy, aby uspokoić małe dziecko, rozgrzać mieszankę lub przyprowadzić dziecko do żony. Rzadko zdarza się, aby teściowa starannie przygotowywała kotlet i kurz na parapecie (często odwrotnie — działa jako inspektorat spraw nieletnich, a nieletni jest jej synem, a nie wnukiem). Kiedy podstawowe potrzeby nie są zaspokajane, osobie trudno jest poradzić sobie z wszystkimi jej emocjami.
Nieleczone emocje, zmartwienia, stres, niewypowiedziane słowa kumulują się przez wiele dni, a potem wystarczy mała iskra, by matka eksplodowała.
Niestety, łatwiej jest krzyczeć na dziecko niż na kogoś, kto obraża, poniża, tłumi, nie rozumie lub wykazuje obojętność i nie powinien. Wrzeszczenie na dziecko jest łatwiejsze niż rozwiązywanie beznadziejnych problemów finansowych. Jest to łatwiejsze niż skuteczne pełnienie dziesięciu ról społecznych. Gniew to gniew, który stał się niemożliwy do opanowania.
Na szczęście, przy pewnym przeszkoleniu, gniew można prześledzić aż do momentu nieodwracalności, aby wykryć oznaki zbliżającego się gniewu — wyzwalacze. Wyzwalacze nie są związane z samym dzieckiem. To nie on je powoduje. Spowodowane są one kłótnią z partnerem, złymi relacjami z krewnymi, kolegami, niemożnością spełnienia standardów określonych przez kogoś, a nawet nierozwiązanymi problemami z dzieciństwa.
Jeśli jesteś matką, która często krzyczy na swoje dzieci, znajdź swoje wyzwalacze i śledź je. Ktoś jest zirytowany hałasem naprawy sąsiadów, ktoś jest zły, gdy jest głodny, ktoś się denerwuje, gdy się spóźnia. Jak tylko poczujesz, że się gotujesz, poszukaj swoich wyzwalaczy. A kiedy je znajdziesz, powiedz je na głos: „Czuję się bezsilny, głupi i bezużyteczny”, „Martwię się, że obiad okazał się niesmaczny”, „Boję się, że pozostało ostatnie tysiąc rubli”. Uczciwie wyrażone uczucia przed sobą nie dają gniewu, aby gromadzić jeszcze więcej, pomagają zrozumieć samych siebie. A samopomoc jest narzędziem numer jeden w zestawie pierwszej pomocy psychologicznej każdej rosyjskiej matki.
Pilnie znaleźć, że przekąska, spróbuj spać po południu, jeśli brak snu — twój spust. Idź z dziećmi na spacer, aby nie słyszeć wierteł i młotków sąsiadów. Przy okazji, nie lekceważ potęgi chodzenia. Świeże powietrze, zmiana krajobrazu, aktywność fizyczna mogą poprawić nastrój i chęć dbania o siebie.
Bez względu na to, jak bardzo rozgniewane będą twoje dzieci następnym razem, pamiętaj, że gniew jest pochodną. To jest drugorzędna emocja. Konsekwencją czegoś innego. Jest to podstawowa przyczyna, którą musisz znaleźć, aby pokonać smoka.
To jest to, co jest najtrudniejsze do zrobienia. Partie, od których prosisz o pomoc, są albo urażone („myślisz, że mało robię?!”) albo oburzone („jak inni sobie radzą?”, „Ja rzeczywiście zarabiam pieniądze”, „Ja się zbierałem, nikt mi nie pomagał!” ) . Więc mamy milczą, na razie karmią swoje smoki. A potem te smoki budzą się w najbardziej niespodziewanym momencie dla wszystkich — także dla matek — w centrum handlowym, na placu zabaw, na ulicy, podczas wizyty.
Jeśli ciągle czujesz przypływ gniewu i irytacji, to nie ty jesteś złą matką. To sygnał, że nie czujesz się dobrze. Jeśli czujesz gniew, nie zamykaj go głębiej, nie zniknie, a tylko nabierze sił i wybuchnie.