Халқи тоҷик ҳанӯз аз замонҳои қадим ба нигаҳдошти тану ҷон ва масъалаҳои варзишу паҳлавонӣ таваҷҷуҳи хосса дошта, баргузории бозиҳои гуногуни ин мавсимро дар баробари баъзе аз рукнҳои наврӯзӣ ҷузъе аз фарҳанги он медонист. То имрӯз бозиҳои наврӯзӣ дар кишварҳои ҷашнгирандаи ин ид бо баъзе фарқиятҳо истиқбол гирифта мешаванд. Маъмултарин бозиҳои наврӯзӣ ин гӯштигирӣ, бандкашӣ, пойга, пойга бо асп, чавгонбозӣ, бузкашӣ, дастхобонӣ, гурзандозӣ ва дигар намудҳои варзиш мебошанд.
Дар миёни ин гуна мусобиқаҳо гӯштингирӣ миёни мардуми мо маҳбубият дорад. Гуфта мешавад, ки зимни оғози ин намуди мусобиқа чун анъана ду муйсафед ба майдон омада рақскунон гирди майдон мегарданд. Баъзе манбаъҳо бар онанд, ки дар Қаротегину Дарвоз паҳлавон дар кунҷи майдон нишаста, аз «табақи паҳлавонӣ» тановул мекунад ва ҳар касе, ки ҳарифи ӯ шудан мехоҳад, бояд дар паҳлуи ӯ нишаста хӯрок хӯрад. Дар баъземинтақаҳои дигари кишвари мо бошад, паҳлавонони деҳаи дигар ҳатто як моҳ пеш аз баргузории мусобиқаи гӯштин ба ин деҳа ба хонаи хешу табор омада, омодагӣ мебинанд. Қоидае ҳам ҳаст, ки ғолиби ин мусобиқаи наврӯзӣ то мусобиқаи оянда ҳамчун қаҳрамон вирди забонҳо мегардад. Қайд кардан ба маврид аст, ки гӯштини миллии мо бештар шабеҳи дзюдо аст. Агар аҳамият дода бошед, қоидаҳои гӯштини мо бо дзюдо то лаҳзаи ба замин афтондани ҳариф қариб якранг аст, танҳо баъди он бозии дзюдо идома меёбаду аз гӯштин не. Инро ҳам метавон гуфт, ки аксаран дар қисмати шимоли кишвар гӯштини кураш ё қураш низ маъмул аст. Қоидаи ин бозӣ он аст, ки ҳарифон аз миёнбандҳои ҳамдигар дошта, бояд рақибро бардошта пушти ӯро ба замин зананд. Ин намуди бозӣ дар дигар кишварҳои Осиёи Марказӣ низ маъмул аст.