Шароити пасти зиндагӣ ва нооромиву ноамниҳо имрӯз сабабгори коҳиш ёфтани раванди муҳоҷират дар баъзе кишварҳои ҷаҳон гаштааст. Рӯз то рӯз зиёд шудани сафи муҳоҷирон буд, ки ҳанӯз 28 сол пеш, 18-уми декабри соли 1990, Ассамблеяи генералии СММ Конвенсияи байналмилалӣ оид ба ҳифзи ҳуқуқи муҳоҷирон ва аъзои оилаҳои онҳоро қабул намуд. Баъд аз гузашти даҳ сол ин сана ҳамчун Рӯзи байналмилалии муҳоҷирон ба расмият дароварда шуд. Имрӯз бошад, дар ҷаҳон беш аз 258 миллион нафар муҳоҷир ба қайд гирифта шудааст, ки 3,4 %-и аҳолии ҷаҳонро ташкил медиҳад.
Дар адабиёти илмӣ калимаи “муҳоҷир” ба решаи калимаи лотинии migratio (кӯчиш) нисбат дода шудааст ва муҳоҷир нафаре гуфта мешавад, ки макони зисти худро ба таври ихтиёрӣ муваққатан ё доимӣ барои беҳтар намудани сатҳи зиндагии худ тарк мекунад.
Раванди муҳоҷирати оммавӣ бештар дар шаҳрвандони кишварҳои Африқо ва Шарқи Наздик дида мешавад. Гуфта мешавад, ки дар аввалҳои асри XX танҳо мардуми Африқо қишри муҳоҷирони кориро ташкил медоданд, аммо имрӯз ин омил дигар шудааст ва ҳатто аҳолии кишварҳое чун ИМА, Олмон, Россия, Франсия, Хитой, Англия ва ғайраҳо ба муҳоҷирати меҳнатӣ мераванд. Муҳоҷирати меҳнатӣ дар ҷаҳони муосир як раванди ногузир маҳсуб гардида, бархе аз мамолики пешрафта онро ҳамчун василаи табодули таҷриба, тарбияи мутахассисон ва ҷалби сармоя медонанд. Таҳлилгарон низ бар он назаранд, ки истифодаи дурусти қувваи кории муҳоҷирони меҳнатӣ метавонад ҳам ба кишвари қабулкунанда ва ҳам ба давлати интиқолдиҳандаи он манфиати калони иқтисодӣ биёрад.
Муҳоҷират дар шаҳрвандони Ҷумҳурии Тоҷикистон низ дида мешавад, аммо раванди муҳоҷирати шаҳрвандони мо ба хориҷа ҳамчун муҳоҷирати меҳнатӣ эътироф шудааст.