Biri vardı biri yoxdu... Maariflənmənin ilk addımları. Beləcə şifahi xalq ədəbiyyatı nənələrin dilindən uşaq ikən, insanların şüuruna yol tapır, xeyirnən şərin daimi mücadiləsində sağlam ruhun hansı yönü tutmasın aşılayırdı. Belə bir deyim var “ nağıl yalandı, amma hər nağılda bir işarə var”. Məncə bu uşarə uşaqlıq dövrümüzün ilk mayakıdır, həyatın qəddar qayalarına çırpılmamaq üçün. Təəssüf ki bütün nağılların sonu olan kimi uşaqlığın da son baharı bizi haqlayır. Beləcə keçid alırıq nənəmnizin nağıllarından zəmanəmizin nağıllarına... Zəmanəmizin nağılları nənəmizin nağıllarına bənzəməz. Çünki bu nağıllarda qəhrəmanlar olmur. Bu nağılları danışanlar nənələrimiz kimi bizi qoynuna almır, hündür, əzəmətli və ən başlıcası mühafizəsi olan binalarda məskunlaşırlar. Ölməz Kaşşeyin qalası kimi... Zəmanimizin nağılları boldu, onları yayanlar doluşublar kütləvi informasiya vasitələrinə. Küpə girən qarıların qarğaları kimi millətə “nağıl” danışır, əyri güzgülər səltənətindəki kimi, göz qırpmadan